ملت ها در سر سرای تاریخ بعضا با فجایع بزرگی مواجه می شوند.

این فجایع چه در داخل کشور و چه تحمیل شده از طرف نیروهای خارجی و یا اشتباه دولت ها و چه ملت ها ، همواره

باید مورد نقد و بررسی قرار بگیرد ، فراموشی آن اولا ممکن نیست و به درد ملی و کین ملی تبدیل می شود ، باید مورد نقد و بررسی قرار بگیرد .

ملت باید بتواند خود را آماده کند تا با این فجایع روبرو بشود ، اگر اشتباه کرده است به آن اقرار کند با آن گلاویز شود ، و آن را در خود حل نماید .

فجایع فراموش نمی شوند ، هر روز مقداری به آن افزوده می شود ، هر روز

مورد استفاده و یا سواستفاده عده ای قرار می گیرد ، آن فجایع ممکن است چند سالی بتواند خود را مخفی کند و یا انکار شود ، ولی همچون وبالی سنگین

بالاخره شانه های ملت را زخم میکند ،

تبدیل به غده چرکینی می شود که هرگز

نمی توان از نتایج و گنداب آن در امان ماند .

این به معنی انتقام گیری نیست ، این نشتری پاستوریزه به محل زخم است

و الا سالها از قتل عام مردم آذربایجان

توسط جیلو ها و یا ارتش شاهنشاهی

گذشته است ، عاملان آن در قید حیات نیستند ولی طرح آن ، امید مردم را به عدم تکرار آن ، امیدوار می کند .

اگر فجایع ملی به موقع و هر از چند سال مورد نقد و انتقاد قرارگیرد و از کشتارها و سایر فجایع چه توسط دولت ها و چه اشتباهات ملی پرده برداری گردد ، اولا اصل مسئله روشن می شود و از سواستفاده جلوگیری می شود و اگر

دولتی اشتباه کرده است ، جانشینان آن دولت از ملت و اگر ملتی اشتباه کرده است ، جانشینان آن ملت حتا از دولت

عذرخواهی نموده و طلب عفو می کنند ،

در دنیای امروز هیچ واقعه و هیچ فاجعه ای را نمی توان پنهان کرد ، سعی می کنیم آن را به روی خود نیاوریم ولی آقایان آن واقعه در جهان ما در کشورهای

گوناگون از دوست و دشمن به نمایش

در می آید ما چقدر می توانیم خود را به ندیدن بزنیم ؟

کشور با عظمت ما در اثر ندیدن فجایع، دولت و ملت ما را آن چنان در موقعیت ضعیفی قرار داده است ، که الان تروریست های مشخص و مفتضح ، علیه ما حرف دارند

به وضعیتی دچار شده ایم که یک خبرنگار دست چندم ایرانی به نام مسیح

علی نژاد ، برای کشور ما و رادیو و تلویزیون ما ، دشمن معرفی می شود .

ما با انکار فجایع ملی ، خودمان و عدم

نقد و بررسی آنها به دست کسانی آتو

داده ایم و باعث شده ایم که برنامه های

چند خبرنگار انگلیس و امریکا آنهم از میان خود ایرانی ها ، میدان دار مباحث

ملی ما شوند .

چون عرضه داران و دانندگان خودمان را دست بسته ایم و مشتی بله قربان گوی ، مدیحه سرا را مسلط ملت و ارگان های رسمی دولت قرار داده ایم ، در هر ارگان چه رادیو و تلویزیون و چه استانداری ها یک عده حامی به به گوی و چه چه زن را میدان داده ایم و مانده ایم دست دو و یا سه خبرنگار خارج نشین !

آقایان به خود آیید

مملکت در خطر است ، بادمجان دور قاپ چین ها ، به کاری نمی آیند ، کل آنها را جمع کنید قادر نیستند جواب یک خبرنگار ایرانی رانده شده به نام مسیح علی نژاد را بدهند

بابا جان عقل خود را قاضی کنید ، یول پرس ها را ببندید و یا چی چست نیوز ها را ببندید ، نمی توانید ، دهان مسیح علی نژاد را ببندید.