مدتی است که شاهد برخی حرکت‌های ستودنی از طرف شهرداری تبریز در راستای توجه به تاریخ و فرهنگ آذربایجان هستیم.

از جمله‌ی آن‌ها، نصب مجسمه‌ی حکیم ملّا محمد فوضولی در پارک شاه‌گؤلی است.

از طرفی، ما مردم هم متقابلاً مسئول حفظ آثار و ارزش‌های نیاکان خود هستیم.

اخیراً سه تندیسی که نشان‌ از آیین تکم‌گردانی دارند در سنگ‌فرشِ ولیعصر نصب شده بودند، توسط عدّه‌ای لااُبالی تخریب شده‌اند و این امر بازتاب زیادی در فضای مجازی داشته‌ است.
به‌راستی، هر شخصی که چنین کارهایی انجام می‌دهد، به ما یادآوری می‌کند که چقدر بیشتر از حدّ فعلی، می‌توانیم به حال و روزمان گریه کنیم.

اینکه در زبانی که حرف می‌زنیم مقدار زیادی ناخالصی وارد کرده‌ایم به کنار، این که دیگر شناختی از تاریخ، فرهنگ، بزرگان و قهرمانان خود نداریم به کنار، ولی آیا آن‌قدر راه را اشتباه آمده‌ایم که دیگر مجسمه‌ای از آیین نیاکانمان نمی‌توانند در ورودی پارک‌ها و خیابان‌هایمان، نظاره‌گر فرزندانشان باشند؟