-هر روز تصاویری از جاده های استان اردبیل انتشار می یابد که نشان می دهد همانند قاراداغ قتل عام درختان در شرق آزربایجان هم ادامه دارد.(محیط زیست آذربایجان)

-المان های اوزان ها و نوازندگان بومی در روز روشن از منطقه و تفرجگاه شورابیل دزدیده می شود.(فرهنگ و تاریخ آذربایجان)

-نام تورکی "اون چولار بازاری"فارسی سازی شده و به بازار آرد تبدیل می شود.(زبان آذربایجان)

-گردنه حیران از شرق آذربایجان تجزیه و به گیلان الحاق می گردد.(تحزیه آذربایجان)

-خصوصی سازی کشت و صنعت مغان همچنان در حالت ابهام قرار دارد و تنها منبع درآمد مالی در آستانه ورشکستگی کامل قرار دارد.(اقتصاد آذربایجان)

_بازداشت و دستگیری فعالان حرکت ملی در شرق آذربایجان ادامه دارد(امنیتی کردن آذربایجان)

این روند کم و بیش در مرکز،غرب و جنوب آذربایجان ادامه دارد.

ملتی که چنین استثمار می شود سکوتش را نمی توان به قدرت تعبیر کرد.

ما چیزی برای از دست دادن نداریم ذاتا همه چیزمان را از دست داده ایم.

بیاییم در راستای ادای دین به شهدای مبارزه با آپارتاید و سیستم حکومت فاشیستی فارس ها احساس مسئولیت داشته باشیم و مدام نگوییم:

قیام سال ۸۵ خواسته های حرکت ملی را نهادینه کرد.

اگر چنین بود پس چرا بعد از ۱۳ سال چنین استعمار و استثمار می شویم. اگر قرار بود چندین سال بعد به چنین سرنوشتی دچار شویم باید از خودمان سوال کنیم:

آیا ما بعنوان فعالان حرکت مای از شهدای خردادماه سال ۱۳۸۵ شرمنده نیستیم؟

ما باهم قدرتمند هستیم و توانایی خلق نقطه عطف را داریم. بالاخره نباید و نمی توانیم همیشه وارد فاز عملیاتی شدن را با جملات و کلام های فریبنده مدام به تعویق بیندازیم. باید ریسک پذیر باشیم و از تقویمی شروع کنیم.

اگر سخنمان هم بر زمین بیفتد چیزی از ما کم نخواهد شد.

خردادماه امسال به شهیدان و خانواده آنان یا باید ادای دین بکنیم و یا باید ادای دین بکنیم.