در نهایت نصیری معتقد است غیر از من همه مجعولند:

« بر همگان واضح و مبرهن است که ملّت سازی در حوزۀ فرهنگی ایران، یا در حوزۀ ایران فرهنگی، تنها با جعل بخشی از فرهنگ و تاریخ و تمدّن ایرانی به نام جاعل میسور خواهدشد و این سرّالاسرار جعل اصطلاحاتی از نوع آذربایجان شمالی و جنوبی است. اوّلین اقدامی که در ملّت سازی جعلی گریزی از آن نیست، قطع بند ناف ملّت جدید از خاستگاه های فرهنگی و تمدّنی خود است. هم آتاترک و هم اتّحادجماهیرشوروی، تغییر رسم الخط ترکی از رسم الخطّ معهود ـ که به غلط عربی نامیده می شود به رسم الخطّ لاتین را با در نظر گرفتن چنین ملاحظه ای انجام دادند. جای تعجّب نیست که چرا وارثان آتاترک این چنین فردوسی و سیّدجواد طباطبایی را در کانون بغض و کینه خود قرار داده اند، زیرا چنانچه دیدیم آتاترک سند مالکیّت مناطقی را که امروز دو جعل جدید ترکیه و آذربایجان شمالی ادعا می شود، به نام ایران و ملّت ایران می داند. پروژۀ آتاترک هرچند به لحاظ سیاسی، که مصادف با دوره تثبیت مرزهای جغرافیایی بین ملّت هاست، قرین موفقیّت شد، اما به لحاظ فرهنگی، آنها نتوانستند و نخواهند توانست از زیر سلطه و سایه فرهنگ ایرانی مثل نوروز و غیره بیرون بیایند. بسیاری از مستشرقینی که در بارۀ گسترش اسلام در بیرون از جزیره العرب کار کرده اند از جمله مارشال هاچسن معتقدند که زبان دوم اسلام، حتّی در دوره سیادت عثمانی ها زبان فارسی بوده است و اسلام از طریق زبان فارسی در منطقه قفقاز و شبه قاره و ماورا گسترش یافته است. ترک های عثمانی حتّی در دربار خود برای لحظه ای نتوانستند از سایه فرهنگ ایرانشهری خارج شوند. »

با این وصف همۀ ملّت های پیرامونی ایران لخت مادرزاد هستند؛ بی هیچ نامی؛ بی هیچ مشخّصۀ هویّتی؛ بی هیچ تاریخی؛ بی هیچ فرهنگی؛ بی هیچ جای پایی در این کرۀ خاکی برای سرپا ایستادنی و اگر قرار است چیزی داشته باشند حتماً و حتماً از ما گرفته و جعل کرده اند!! این نوع نگاه چیزی بیش از رفتار یک بچۀ لوس از خودراضی چیز دیگری نیست؛ بچه ای که میل دارد اسباب بازی همۀ کودکان اطرافش را از آن خود بداند و برای دیگری هیچ گونه حقّی قائل نباشد. جالب است که او نام وخط و همۀ داشته های فرهنگی ترکیّه و آذربایجان را از آن ایران می داند و معتقد تغییر خط در هر دو کشور به منظور قطع علاقه و ارتباط آنها از خاستگاه فرهنگی و تمدّنی خود؛ یعنی، ایران صورت گرفته است!! با این حساب پرده از یک راز بزرگ برداشته می شود و معلوم می گردد که خداوند در اوّل خلقت عقل و ذوق و فهم و دانش و هنر و زیبایی شناسی را تنها به فارس ها داده بود، تا آنها واسطۀ فیض برای دیگر بندگان خدا باشند و کمالات از طریق ایشان به بندگان درجه پایین تر خدا برسد!! جناب نصیری به اینها هم راضی نیست و رسم الخطّ عربی مورد استفاده در فارسی را هم ایرانی و فارسی دانسته، سپس آن را به اقوام دیگر می فروشد!