در باب محرومیّت ارامنه و اکراد از هویّت، حقوق اساسی و یا نفس کشیدن در کشورهای آذربایجان و ترکیّه هم باید سخن اصلی را از خود آنها پرسید. ارامنه در یک جمهوری خودمختار در داخل جمهوری آذربایجان می زیستند و آقای نصیری علی القاعده باید معنی زیستن در یک جمهوری خودمختار در داخل یک کشور مستقل برای یک گروه اقلیّت قومی ـ زبانی را بفهمند.

در ترکیّه نیز کردها شبکه های رادیویی و تلویزیونی متعدّدی دارند. احزاب کردی متعدّدی در آن کشور فعالیت می کنند. کردها در اقتصاد ترکیّه نقش فعالی دارند و این نقش فعال به حوزۀ سیاست نیز کشیده و تا آنجا پیش رفته که آقای دمیرتاش کرد به خود اجازۀ کاندیدا شدن برای انتخابات ریاست جمهوری را می دهد و اجازۀ حضور در جمع شش کاندیدای ریاست جمهوری ترکیّه را هم کسب می کند. آنها شهردار خود را انتخاب می کنند و امور شهری خود را اداره می کنند. نماینگان پرتعدادی هم در پارلمان ترکیه دارند.

اگر همۀ اینها به معنای محرومیّت ارامنه و کردها از حق نفس کشیدن در آذربایجان و ترکیّه می باشد؛ باید اعتراف کنیم بیش از این توان مباحثه و احتجاج با آقای نصیری را نداریم.