بناهای تاریخی یادگار سال‌ها زندگی، اندیشه و سلیقه مردمان آن منطقه‌اند و ممکن است حاکمان امروز با اندیشه‌های سازندگان و موجدان برخی بناهای تاریخی مخالفت داشته و نخواهند قسمتی از تاریخ گذشته در معرض دید همگان قرار گیرد. کمتر حکومتی می‌تواند آیینه تمام نمای گذشته یک ملت را به او نشان دهد و برخی حکومت‌ها قسمتی از تاریخ را پاک کرده و قسمت دیگری را برجسته می‌کنند، ولی رفتار برخی حکومت‌ها در قبال این آثار با هیچ معیاری سازگار نیست.

دولت اتریش نمی‌خواهد خانه آدولف هیتلر به محل آمدوشد نازی‌ها تبدیل شود برای همین آنجا را به مقر پلیس تبدیل کرده است تا بازدید از آنجا ممکن نباشد. اواخر 1989 مسئولان ارمنی قره باغ توپخانه خود را در محلی احداث کردند که مکان کشته شدن سربازان آذربایجان جنوبی به فرماندهی عباس میرزا در جنگ با روس‌ها بود. این محل به عنوان زیارتگاه ملی مورد احترام ترک‌ها بود ولی بعد از آنکه به پادگان نظامی و توپخانه تبدیل شد دیگر هیچ کس نتوانست از آنجا دیدار کند.

حاکمیت ایران هم با آن دسته از بناهای تاریخی ما که هنوز تخریب نکرده چنین کرده و سعی می‌کند آنها را از دسترس همگان خارج ‌کند. سرنوشت بنای ارک و ماجرای پرفراز و نشیب آن در واگذاریش به مصلای تبریز و نهاد اقامه نماز جمعه بر همگان روشن است. پارک طوبا که محل دفن باقرخان و تنی چند از مفاخر آذربایجان است، با حکم دادگاه به اداره اوقاف داده شده، خانه شیخ محمد خیابانی در چهارراه منصور تبریز مقر پلیس شده و خانه ستارخان واقع در محله امره‌قیز تبریز به کمسیون حقوق بشر اسلامی فروخته شده است و بازدید از این اماکن با سختی‌هایی همراه است.