بو، کولیین اوزاقلاردان آلیب اوزاقلارا سووردوغو بیر قیزجیغازین حکایه‌سیدیر.

باکینین توزلو کوچه‌لرینین شاهد اولدوغو بیر هایقیرتینین، بیر کیمسه‌سیزلیین حکایه‌سی…

بازار گونو ایدی.

انسانلار اوچون استراحت، اونون اوچون ایسه ساده‌جه بیتمه‌یه‌ن بیر یول.

زنبیللر حاضر ایدی: دؤرد - ۸۰۰ گراملیق، دؤرد - لیترلیک.

بیر توخونوشلا ییخیلاجاق قدر ضعیف اولان بو بدن نئجه اولوردو کی، بو یوکو داشییردی؟

هاردان باشلاسین؟ دوققوزمرتبه‌دن، یوخسا آشاغی کوچه‌دن؟

زنبیلین ایپلری اللرینی کسیردی. اووجو یانیردی. «کاش بیرجه آلت کوچه‌نی تئز کئچه بیلیدیم…» – اوریی سینه‌سینه سیغمیردی.

تینلرده دایانانلارین باخیشلاری یئنه اوستونه زیللنمیشدی.

قوللارین‌داکی آغیرلیق یوخ، سؤزسوز باخیشلارین ایچینده گیزلنه‌ن قورخو اونو ازیردی.

الاهی، نئجه قورخوردو… نئجه تک ایدی.

ایچینده بیر دعا واردی: کاش تئز ساتیلا… کاش، نولار، آی الله… کاش بو گون تئز بیتسین!

کوچه‌لر بوش ایدی. بازار گونونون باکی‌سی سانکی اونو گؤرموردو.

توز، کولک و سس‌سیزلیک — اوچو ده اونون یول یولداشی ایدی.

آلت کوچه‌ده‌کی حیاط ائولریندن باشلادی.

قاپی-قاپی دؤیدو:

– قاتیق وار… تزه قاتیق وار…

سسی اؤزو قدر بالاجا ایدی.

سسه سس وئرن اولمادی.

اللری تیترییردی، چیینلری آغرییردی.

یئنه بیر قاپی. یئنه قورخو.

قاپینی عصبی بیر دایی آچدی.

او، باشینی آشاغی سالیب، تیترک سسله سوروشدو:

– قاتیق وار… ایسته‌میرسینیز؟

جواب داش کیمی آغیر اولدو:

– آی رحمتلیین قیزی، بازار گونو سحر-سحر نه قاتیق؟ چیخ چؤله!

قاپی اوزونه چیرپیلدی.

انسان نئجه ازیله بیلر؟

هانسی یوک انسانی بو قدر ازه بیلر؟

سککیز یاشین‌دا بیر قیزجیغاز اوچون دنیانین چکی‌سی نه قدر اولار؟

اونو از‌ن بیر سؤز ایدی.

بیر سؤز کی، ایچینده ایللرین یوخلوغونو داشییردی.

«رحمتلیین قیزی…»

دئمه‌لی، بیلیرلر.

دئمه‌لی، هامی بیلیر.

دئمه‌لی، آتاسی تکجه ائوده دئییل، کوچه‌ده ده یوخ‌دور.

دئمه‌لی، اونون کیمسه‌سیزلیی آرتیق گیزلی دئییل.

چیینلرینه زنبیللردن آغیر بیر شی یوکله‌دی: آدینی بیلمه‌دیی بیر بوشلوق.

او گون نه قاتیق ساتیلدی، نه کولک سنگیدی، نه ده سککیز یاشلی اورک ساکتلشدی.

او گئجه ایلک دفعه باشا دوشدو:

آتاسی تکجه اؤلمه‌میشدی…

اونون اوشاقلیغینی دا اؤزو ایله آپارمیشدی.