بیان علّت این نوع رفتار یونانیان با زبان های دیگر از نگاه دکتر خانلری هم از جهتی شنیدنی است:

« یونانیان مانند غالب ملّتهای قدیم، زبان اقوام دیگر را به چشم حقارت می نگریستند و هرکس را که مانند ایشان سخن نمی گفت «الکن» (باربارئ) می خواندند. تنها یک زبان را در خور اعتنا دانستند و آن لاتینی بود. دانشمندان اسکندریّه در ضمن مطالعۀ لغاتی که از یونانی به لاتینی رفته بود؛ به مشابهت های فراوانی میان این دو زبان برخوردند و از آنجا به این نتیجۀ نادرست رسیدند که لاتینی صورت فاسد شدۀ یونانی است. » (زبان شناسی و زبان فارسی، ص ۴۴)

ای کاش وقتی دکتر خانلری این مطالب را می نوشت به اطراف خود هم نگاهی می انداخت تا ببیند خودش، استادانش و شاگردانش و اکثریّت قاطعی از اهل قلم ایران با چه غرور و تفرعنی در باب برتری دست نیافتنی زبان فارسی و ناتوانی و بی اهمیّت بودن دیگر زبان های رایج در ایران سخن می گفته اند.