خانلری در معرّفی زبان پارتی یا به تعبیر خودش «پرتوی» مهملات بسیاری را به هم می بافد. از جمله ادّعا می کند کلمات بسیاری از پارتی به زبان ارمنی داخل گشته و تاکنون باقی مانده است.

او معلوم نمی کند در حالی که از زبان اشکانیان آثار بسیار اندکی به یادگار مانده و در حالی که بر سر اصل و ریشۀ ترکی یا به اصطلاح هندو ایرانی بودن زبان آنها و مردمی که به آن زبان سخن گفته اند؛ اختلاف نظر وجود دارد، وی چگونه به چنین شناختی از زبان عصر اشکانی واقف گشته و حتّی حکم باقی ماندن مفردات بسیاری از آن زبان در زبان ارمنی داده است. از طرف دیگر او ادّعای مضحک دیگری هم مطرح می کند و می گوید:

« این زبان بعدها بکلّی متروک شده، امّا از مشتقّات آن لهجه های متعدّدی در شمال غربی و مرکز ایران هنوز باقی است. » (زبان شناسی و زبان فارسی، ص 67)

در بارۀ باقی ماندن مشتقاتی از زبان پارتی یا اشکانی در مرکز ایران حرفی نمی زنم، لیکن کاش آقای خانلری معیّن می کردند منظورشان از باقی ماندن مشتقاتی از این زبان در شمال غرب ایران دقیقاً شامل کدام یک از زبان های رایج در این منطقه می باشد. شمال غرب ایران میدان جولان زبان ترکی است. تعدادی ارمنی در این ناحیه حضور دارند که زبان خود را زبانی مستقل می پندارند؛ حکایت آسوری ها هم جز این چیز دیگری نیست؛ تات های ساکن در این ناحیه در اصل خود را تالش می دانند؛ نخبگان کرد هم به زور دگنگ می خواهند کردی را ادامۀ همان زبان مادی قلمداد کنند. پس این باقی مانده ها و مشتقات زبان پارتی در کجای این خطّه جای می گیرد؟!