از جهانی شدن تعاریف گوناگونی وجود دارد. اشاره به همه‌ی تعاریف موجود لازم به نظر نمی‌رسد. در یکی از آنها جهانی شدن را "فرآیند فشردگی زمان و مکان" تعریف کرده‌اند.

واقعیت آن‌ست که در اثر پیشرفت‌های انسان در عرصه‌ی علم و تکنولوژی جریان انتقال کالا، سرمایه، نیروی کار و اطلاعات در سطح جهانی به راحتی، سریع و با هزینه‌ی کم انجام می‌گیرد. نه چندان دور بلکه در صد سال قبل چنین نبود.

مقارن با جنبش مشروطه‌خواهی برای انتقال اطلاعات آگاهی‌بخش علاوه بر انتشار روزنامه با تیراژ محدود شیوه‌ی شب‌نامه‌نویسی هم رایج بود. شبانه در گوشه‌ای از شهری چند ده نسخه اعلامیه به در و دیوار اماکن پر رفت و آمد چسبانده می‌شد.

اما در حال حاضر در اثر پیشرفت‌هایی که در عرصه‌ی دیجیتالی حاصل شده است، روزانه اطلاعات عظمیی در زمینه‌های مختلف از نقاط دور از هم با فاصله‌ی هزاران کلیومتر به راحتی و با حداقل هزینه رد و بدل می‌شود.

مزرهای جغرافیایی در نوردیده و حاکمیت دولت‌ها خدشه‌دار می شوند. جلوگیری از نقل و انتقال اطلاعات آگاهی‌بخش برای دولت‌ها به امری غیر ممکن تبدیل شده است. انحصار دولت‌ها در امر اطلاع‌رسانی به شدت شکسته و وسایل اطلاع‌رسانی شخصی شده است.

اما این همه باعث نشده است تا پان‌ایرانیست‌ها از شیوه‌های قدیمی‌شان مبنی بر انکار، کتمان، جعل، دروغگویی و ... در باره‌ی انسان تورک و گذشته‌ی آن دست بردارند.

انگار نه آن‌ست که در این یک صد سال اخیر ادبیات عظیم تورکلوک به دست متخصصان تورک خلق و به کمک پیشرفت‌های دیجیتالی در اختیار و دسترس همگان قرار گرفته است.

آن زمان گذشته است که وسایل آگاهی‌بخشی جمعی انحصاری بودند و می‌شد به راحتی از انسان تورک تصویر اهریمنی به منظور الیناسیون وی به نمایش گذاشت.