در ونزوئلا اعتراضات مردمی بر علیه دیکتاتوری مادورو در جریان است. آمریکا به همراه کشورهای زیر مجموعه‌اش به حمایت از مخالفان برخاسته است، آنها خوان گوایدو را به عنوان رئیس جمهوری به رسمیت شناختند و مادورو را رئیس جمهور غیر قانونی و غاصب نامیدند.‌ مجموعه ای دیگر از کشورها، که ترکیه نیز در صف آنهاست به حمایت از مادورو برخاستند. در واقع ونزوئلا اولین کشوری است که در رابطه با وقایع داخلی آن، دو گروه از کشورهای مختلف در برابر هم صف آرایی شفاف و مشخص کرده اند. این اتفاق به خودی خود قابل تامل و تفکر برانگیز است.

تا این لحظه‌ علاوه بر امریکا، اتحادیه اروپا، برزیل، پاراگوئه، کلمبیا، شیلی، پرو،آرژانتین، گواتمالا، کوستاریکا، پاناما و اکوادور دولت خوان گوایدو را به‌رسمیت شناخته اند.

در مقابل، روسیه، چین، ترکیه ب همراه سوریه‌، مکزیک، بولیوی و چند کشور کوچک دیگر مادورو را به عنوان رییس جمهوری منتخب و قانونی، مورد حمایت قرار داده اند. ایران هنوز موضع شفافی اتخاذ نکرده است. روسیه بلافاصله بعد از موضع گیری ترامپ مبنی بر حمایت رسمی از خوان گوایدور به عنوان رئیس جمهور، دو هواپیمای سنگین وزن پیشرفته جنگی که توانایی حمل موشک هسته ای را دارا هستند به ونزوئلا فرستاد. چین و ترکیه حمایت قاطع و مقاومت جویانه از خود نشان دادند.‌

بعد از فروپاشی ارودگاه سوسیالیستی، و بعد از اتمام ظاهری جنگ سرد،این اولین بار است که در مورد اتفاقات داخلی یک کشور، در چشم برهم زدنی مطرحترین کشورهای جهان، در دو گروه مخالف هم، صف آرایی رسمی و علنی میکنند.‌ در سه دهه اخیر اختلاف نظر کشورهای جهان، در مورد مسائل بین المللی منجر به طرف کشی و جبهه بندی های مختلف شده بود، اما در مورد مسائل داخلی یک کشور با این سرعت و جدیت صف بندی شفاف و علنی شکل نمی گرفت. این همه نشان از تغییری جدی و مهم در روابط بین المللی کشورها با همدیگر دارد. تغییری فراتر از منافع مالی و پولی و حتی ایدئولوژیکی و طبقاتی.

عواقب این نگرش هر چند که نگران کننده است ولی سوسویی از چراغ امید نیز در دلها بر می افروزد. چراکه جهان ما هنوز به آن حد از رشد و تعالی انسانی نرسیده است که تحت لوای ابرقدرتی واحد، به شکلی انسانی و‌ عدالت خواه رهبری و مدیریت شود.

تجربیات زیسته در سه دهه اخیر روشن نمود که جهان تک ابرقدرتی، جز زورگویی و خشونت عریان چیز دیگری به بشریت اتحاف ننمود. تک ابرقدرتی به غیرانسانی ترین روش ممکن در حق جوامع ضعیف، زورگویی و قلدری نمود. اگر در دوران جنگ سرد دو ابرقدرت در رقابت و یا در ترس از همدیگر مجبور به رعایت برخی از شئون انسانی میشدند در دوران تک ابرقدرتی، وحشی ترین نوع از زورگویی های ابرقدرتی تجربه شد.