ادیب طوسی همچون دیگر آذری بازان موجودی گیج و منگ است و به مانند همۀ همفکرانش برای تعیین زبان ماقبل ترکی در آذربایجان بین آذری و فارسی سرگردان می باشد. در حالی که ادّعای اصلی او و کلّ جریان آذری بازی در باب تعیین زبان باستان آذربایجان بر اثبات آذری استوار است؛ حتّی در یک مقاله هم در دفعات متعدّد از آذری سراغ فارسی می رود و بالعکس! از جمله او به هنگام انتساب لغات ترکی به زبان موهوم آذری و وجود لغات متشابه با آنها در زبان مردم خراسان و لرستان نتیجه می گیرد:

« علّت این تناسب اشتراکی است که لغات مزبور در ریشه و اصل با یکدیگر دارند؛ چه هر سه لهجۀ آذری و لری و خراسانی از زبان پهلوی گرفته شده اند. » (زبان فارسی در آذربایجان، ج ۱، ص ۱۹۵)

او با وجود پذیرش آذری به عنوان زبان باستان آذربایجان؛ بلافاصله می نویسد:

« لغات موجود در زبان فعلی آذربایجان از بقایای پارسی قدیم این منطقه است. » (زبان فارسی در آذربایجان، ج ۱، ص ۱۹۵)
نویسنده بدون تعیین حد و اندازه؛ لغات موجود در زبان ترکی آذربایجانی را به پارسی قدیم رایج در این ناحیه منتسب می دارد. اگر لغات موجود در زبان فعلی مردم آذربایجان آن هم به تعداد نامحدود از بقایای پارسی قدیم این منطقه است؛ پس در واقع ترکی وجود ندارد و در این زبان غلبه با زبان فارسی است. با این وصف این همه مبارزه و تلاش برای نابودی زبانی که شاکلۀ اصلی آن را لغات پارسی قدیم این منطقه تشکیل می دهد از برای چیست؟! مهم تر از آن جناب طوسی در عبارت قبل از این زبان مردم این ناحیه را آذری دانسته و آن را به همراه لری و خراسانی منسعب از زبان پهلوی دانسته بود. بالاخره زبان این آذربایجانی های مادر مرده قبل از ترک شدن آذری بوده یا فارسی؟؟