هر سال مراسم ۸ مارس با ملاحظات فراوان در خانه‌ها برگزار می‌شود. امسال جمعی از زنان که دغدغه‌ی آزادی‌های مدنی را دارند در یکی از مکان‌‌های عمومی تبریز گرد آمده و به تبادل افکار پرداختند. از موضوعات مطرح شده در این جمع خودکشی پرابهام زهرا نویدپور بود که دارد به فراموشی سپرده می‌شود. از مسائل مورد بحث دیگر مسئولیت فعالین فرهنگی و هنرمندان در قبال مطالبات فرهنگی، زبانی و جنسیتی بود که متاسفانه اینگونه مطالبات در تمام شهرهای آذربایجان و بخصوص تبریز به مسئله‌ای امنیتی تبدیل می‌شود و مرکزنشینان با اتیکت پان‌ترکیست این مطالبات را در نطفه خفه می‌کنند. ازشرایط سخت زنان در حوزه‌ی موسیقی، ممانعت از فیلمیرداری و ضبط صدا در کنسرت‌های ویژه‌ی زنان می‌باشد. این ممانعت موجب می‌شود رزومه‌ی کاری این هنرمندان خالی از تصویر و صدا باشد.

و نیز درباره‌ی مبارزات اجتماعی زنان آذربایجان و پشتوانه‌ی فکری و امتداد این مبارزات در طول تاریخ و تغییر شیوه‌ی مبارزه نسبت به گذشته و همچنین مزایا و معایب شبکه‌های اجتماعی تبادل نظر شد.

زنان حاضر در این جمع به این نتیجه رسیدند که تنها راه تحقق مطالبات مدنی در کنار هم بودن است.