نقل قول آقای نصیری از عبداللّطیف حمزه نیز در نوع خود جالب است. فرموده اند:

« هر چند ارزیابی العتابی، ابن خلدون و حاجی خلیفه، بسیاری از متعصّبین عرب را به زحمت انداخته است، اما عبداللطیف حمزه که خود از زمرۀ متعصّبین عرب معاصر است نیز در کتاب معروف خود به نام «ابن المقفع» نوشته که ایرانیان تنها به «اینکه ادب عربی، رنگ و صبغه فارسی به خود بگیرد، یا ادیب عربی نیز همچون ادیب فارسی شود که زبان عربی برایش جز لباس و پوست نیست، بسنده نکردند، بلکه در نهایت به این فکر افتادند که ادبشان را به جای زبان عربی قدیم، به زبان فارسی جدید مکتوب کنند» همین نویسنده به صراحت به وجود دو زبان عربی متمایز از هم در سده های آغازین اسلامی قائل است. یکی زبان عربی سرشار از مفاهیم عربی که در جزیره العرب یا بادیه سیادت داشت و دیگری عربی آبستن مفاهیم فارسی که در شهرهای جدید الاحداث در حوزۀ نفوذ ایرانیان مثل بصره و کوفه و انبار و بغداد رواج داشت. تحلیل عبداللطیف حمزه از تدوین کتاب های فرهنگ لغات عربی به دست ایرانیان نیز جالب توجّه است، زیرا به نظر وی، ایرانیان با تدوین معاجم لغت توانستند با ثبت دقیق تلفّظ ها، بند ناف وابستگی زبان عربیِ آبستنِ مفاهیمِ فارسی به زبان عربی جزیره العرب را ببرند. »
جناب نصیری کماکان در حال بازی با کلمات هستند و می کوشند از آب کره بگیرید. به جای اینکه به انتقاد از ایرانیان آن زمان برخاسته و ایشان را به خاطر عربگری و کوتاهی در حفظ زبان، آثار علمی و ادبی و اسامی ایرانی نکوهش کنند؛ در صدد توجیه عمل آنها برآمده اند. اگر ایرانی فرهنگی غنی و اندیشه ای به بزرگی «اندیشۀ ایرانشهری» ادّعایی شما داشته، چرا باید به زبان عربی متوسّل می شد؟ واقعیّت این است که طبقۀ فرهنگی سده های نخستین بعد از اسلام در ایران نسبت به زبان های خود کم محلّی کرده و نبوغ خود را صرف خدمت به عربی و افزودن بر سرمایه های فرهنگی عربی کردند. آثار ایجاد شده به عربی از سوی ایشان امروزه در زمرۀ آثار و سرمایه های زبان عربی قرار دارد و کسی با ایرانی یا غیرایرانی بودن نویسنده کاری ندارد و از کتب آن دوران با نام منابع عربی یاد می شود. این وضع کاملاً با نوع رفتار ترکان در ایران و نواحی پیرامونی سازگاری دارد. آنها نیز زبان خود را رها کرده و به افزودن بر سرمایه های عربی و فارسی پرداخته و شاهکارهای بزرگی در آن دو زبان خلق کردند. ترکان امروزی این نوع رفتار طبقات فرهنگی ترک را تقبیح می کنند و عقیده دارند نبوغ این بزرگان باید صرف خدمت به زبان ترکی و افزودن بر سرمایه های زبان ترکی می شد، نه فارسی یا عربی. در اینجا یک اختلاف دیدگاه بین ترک و فارس وجود دارد. ترک رفتار گذشتگان خود را تقبیح کرده و با تأخیری که بالنسبه زیاد نیز بوده در صدد جبران مافات برآمده است. همین نگاه موجب رونق بسیار زبان و ادبیّات ترکی در عثمانی، آذربایجان و آسیای میانه شد و در ایران نیز در قرن اخیر این نوع نگاه پیدا شد و رفته رفته در راه توسعه و خدمت به زبان و ادبیّات ترکی آذربایجانی گام برمی دارد. در نقطۀ مقابل انتقاد از نوع رفتار گذشتگان و در آویختن ایشان به زبان عربی بسیار رقیق است و به جای تقبیح آن رفتارها در صدد توجیه آن برآمده و بزرگ ترین خدمت گزاران عربی را در زمرۀ بزرگ ترین شخصیّت های تاریخ ایران معرّفی کرده اند.