مخالفت و یا به تعبیر جناب نصیری جنگ ایرانیان با اعراب در حوزۀ سیاسی و نظامی نمود پیدا کرد و برخی از ایرانیان در نقاط مختلف فلات ایران علم جنگ با اعراب اموی و عبّاسی را برافراشتند و گرنه ایران در حوزۀ زبان و فرهنگ به میزان بسیار زیادی تحت تأثیر زبان و فرهنگ عربی قرار گرفت و این هم وطنان فارس زبان متأسّفانه در برخی مواقع ترکان را نیز همراه خود به ته چاه کشاندند. ترکی که برای اوّلین بار قدم به فلات ایران می گذاشت، نامی ترکی داشت. گاه نسل دوم او نیز اسمی ترکی داشتند، لیکن از نسل سوم به بعد اسامی به عربی تبدیل می گشت. البتکین به عنوان اسیر جنگی به در بار سامانیان آمد و در مدّتی کوتاه به حکومت غزنه دست یافت. نسل بعد از او سبکتکین بود، امّا نسل های بعدی محمود و مسعود و مودود گشتند و این نتیجۀ هم نشینی با اندیشۀ ایرانشهری بود.

در بارۀ ادّعای نصیری مبنی بر تهی بودن زبان ترکی از محتوای فرهنگی یا بدوی بودن ترکی، یا تهی بودن ترکی از مفاهیم شهری باید بگویم من در اینجا تنها یک چیزِ تهی می بینم و آن هم به تعبیر زنده یاد جلال آل احمد «تهی بودن انبانی است که به عنوان مغز روی سر برخی ها سنگینی می کند.» (رک. غرب زدگی، جلال آل احمد، تهران، انتشارات رواق، چاپ دوم، ۱۳۴۲، ص ۱۴۶) شما بی سوادی محض خود در زبان ترکی را با خالی بودن آن از مفاهیم فرهنگی یکی دانسته اید. اگر از این هم بگذریم از یک نکته نمی توانیم صرف نظر کنیم و آن ادب ویژه و منحصر به فرد جماعت شووینیست ایران است. ایشان با وجود علم به تکلّم میلیون ها هم وطن به زبان ترکی باز هم در اظهار نظرهای خود چنین جملات و تعبیرهای گستاخانه ای را بر زبان جاری می سازند. به هر حال کمی مؤدّب بودن و مبادی آداب بودن هم بد چیزی نیست. باید کمی سرتان را از زیر برف خارج کنید و ببینید که حتّی هم وطنان فارس زبان به خاطر این همه بی خاصیّتی ها و خود فروختگی ها چه تفی بر جنازۀ امثال شما می اندازند. بهتر بود پیش از چنین اظهار نظر ناصوابی سری به متون نظم و نثر و کتب تاریخ ادبیّات زبان ترکی عموماً و ترکی آذربایجانی خصوصاً می زدید تا ناچار نباشید چنین اظهار نظرهای بی پایه ای را بر زبان جاری کنید.