اسمش احمد فرقانی است، جوانی هنرمند و خوش خلق. با اینکه سرزده مزاحم کار و وقت با ارزشش شدیم، وقت نسبتا زیادی را به ما اختصاص داد تا در مورد کاری که انجام می داد با ما سخن گوید.

کارش تولید سازهای سیمی و خصوصا تولید باغلاما در کارگاهی نسبتا کوچک در طبقه زیرین بازار بزرگ مرند است. گرچه به استناد سخنانش آنجا احیانا بزرگترین کارگاه تولید سازهای سیمی منطقه هست. باغلاما ساز دل انگیر، حزن انگیز و شور انگیز تورکان اوغوز است. که بیشتر در موسیقی کلاسیک ترکیه توسط اوزانها استفاده می شود. تا آنجا می دانم که نوای آن زیرتر از قوپوز آذربایجان و بم تر از سازهای غربی همچون ویولون است.

او دلداده موسیقی غنی و جان فزای تورکی است. مضاف بر باغلاما او یک آلت دیگر بادی(کاوال) را هم بلد است. در همین فضای کارگاهی بدون داشتن محیط مناسب در میان بوی کنده های توت و گرد و خاک درختان ساییده شده او به آموزش شاگردانش در کنار ساخت و پرداخت سازهایش مشغول است. اگر از سر خدمات بی منت او اگر احیانا مرند در آینده ی نزدیک به یکی از قطبهای اصلی موسیقی آذربایجان تبدیل شد ابدا تعجب نکنید.

احمد با پشتکاری مثال زدنی این سازها را از مرحله کنده درخت تا آلت موسیقی کردن بریده، انحنا داده و سیقل می دهد و دیگر کارهای ظریف و تخصصی را روی آنها انجام داده و در نهایت به یک شاهکار هنری یا یک آلت موسیقی زیبا تبدیل می کند.

فارغ از این که او خدمتی بی بدیل به فرهنگ غنی اجدادی ملت مان ، احیا و حفظ آن می کند؛ مضافا در این گیر و دار بیکاری بدون کوچکترین حمایت از سوی ارگانهای دولتی مربوطه برای خود و دو نفر دیگر شغل ایجاد کرده است.

میدانم، احیانا او از منظر شما صرفا یک هنرمند یا یک کار آفرین خرد است، اما از منظر من با دلیل یا بدون دلیل او یک قهرمان قابل تمجید و تکریم است.