در ردّ نظر آقای نصیری در بارۀ غیر ایرانی و خونریز و یغماگر بودن ترک در تاریخ ایران و مورد تقبیح قرار گرفتن ایشان از جانب ایرانیان هم شاید مراجعه به دیدگاه شعرای مشهور زبان فارسی بی مناسبت نباشد.

نظامی در قصیدۀ مشهور «سلطان کعبه» در توصیف زیبایی پیامبر اکرم می گوید:

ترکی است تازی اندام وز بهر دلستانی

بر عارض سفیدش خالی سیه ز عنبر

نیز نظامی در داستان خسرو و شیرین در ستایش از پیامبر چنین می گوید:

زهی پیغمبری کز بیم و امید

قلم راند به افریدون و جمشید

زهی ترکی که پیر هفت خیل است

ز ماهی تا به ماه او را طفیل است

نظامی حتّی زمانی که در قسمت دوم اسکندرنامه از عقل و درایت و مدیریّت قهرمان آرمانی خود اسکندر سخن می گوید، او را «ترک رومی کلاه» می نامد و می گوید:

به تدبیر کارآگهان دم گشاد

به کار آگهی کار عالم گشاد

وگرنه یکی ترک رومی کلاه

به هند و به چین کی زدی بارگاه (رک . هیئت، دکترجواد، کنگرۀ بزرگداشت حکیم نظامی، وارلیق، 1370، شماره 80، صص 8 ـ 5)

قطران تبریزی نیز چشمه ای از ارادت به ترک و نماد زیبایی بودن او را در بیت زیر نمایان می سازد:

ای ترک حور پیکر، وی ترک حوروش

هم زینت بهشتی، هم زیور خزر

حافظ می گوید:

ترکان پارسی گوی بخشندگان عمرند

ساقی بده بشارت رندان پارسا را

مولوی در وصف چالاکی و دلاوری ترکان می گوید:

یک حمله و یک حمله آمد شب تاریکی

ترکی کن و چستی کن نه نرمی و تاجیکی

هم او در در وصف شجاعت و عزّت نفس ترکان می گوید:

ترک آن بود کز بیم او ده از خراج ایمن شود

ترک آن نباشد کز طمع سیلی هر قوتسوز خورد (رک . سیری در اشعار ترکی مکتب مولویّه، دکترحسین محمّدزاده صدیق، تهران، انتشارات ققنوس، چاپ اوّل، 1369، ص 24)

خاقانی نیز هنگام نکوهش شاگرد خود به خاطر سرقت مضامینش، ضمیر خود را در زیبایی به ترک ماننده می کند و می گوید:

دانم که دگر باره گهر دزدد ازین عقد

آن طفل دبستان من آن مردک کذاب

هندو بچه‌ای سازد ازین ترک ضمیرم

زآن تا نشناسند بگرداند جلباب