قای نصیری در نقد عنوان مقالۀ آقای سیّدحیدر بیات هم می نویسد:

« خبط دیگر عنوان مقاله این است که «ایرانشهر» یک «مفهوم» است و در ازای مفهوم ایرانشهر، مفهومی به نام «تورانشهر» وجود ندارد، زیرا همان طور که گفتیم ایرانشهر جایی است که محل بروز هنر و اخلاق است، اما جایی را که محل بروز «بدهنری» و «بی اخلاقی» باشد، اصولا نمی توان «شهر» نامید. در واقع توران، همان بخش «بدوی» و نافرهیخته و به تعبیری رایانه ای « Recycle Bin » ایران است. مفهوم توران، نه نسبتی با قومی به نام ترک، چه ترک هایی که خاستگاه آنها ماوراء مرزهای شرقی ایران است و چه ترک های منطقه آران و قفقاز دارد و نه می توان توران را با شهر ترکیب کرد، زیرا اجتماع این دو از مصادیق اجتماع نقیضین است. ترکیب تورانشهری، ترکیبی از نوع مسلمانِ کافر و مدنیتِ بداوت است. »

همین بخش نیز میزان خوبی از ادب و منطق مدّعیان اندیشۀ ایرانشهری است و ظاهراً تنها در قاموس اندیشۀ ایرانشهری می توان یک قوم بزرگ و مؤثّر و اتّفاقاً هم میهن را « Recycle Bin » نامید. در نظر حضرات اساساً کسی حق ندارد در برابر مفاهیم حتّی خودساخته و توخالی ما حرفی بزند و ادّعایی داشته باشد. در نظر جناب نصیری سرزمینی به نام توران وجود نداشته و جنگی هم بین ایران و توران رخ نداده است. توران هم یک مفهوم ذهنی و اسطوره ای در دستگاه پیچیدۀ اندیشۀ ایرانشهری است که آدم های معمولی؛ بخصوص ترکان از آن سردرنمی آورند. اقوام ماقبل فردوسی هم داستان های جنگ توران را محض تفریح ساخته اند و فردوسی هم بی جهت خون خود را کثیف کرده و سی سال عمر خود را با به نظم کشیدن داستان هایی بی سر و ته به هدرداده است! به راستی اگر توران با شهر قابل جمع نبوده و توران سرزمینی با مردمانی فاقد فرهنگ و تمدّن و چادر نشین و گرسنه و طبعاً بی تدبیر در زندگی بود؛ طبعاً نمی توانست سر به سر سرزمین متمدّنی چون ایران بگذارد و بیشتر مواقع ایشان راشکست دهد، تا آنجا عامۀ مردم یا عقلای قوم به افسانه پناه برده و شکست میدانی را در تخیّل و افسانه تدارک کنند؟ نیز چه ضرورتی داشت که کتابی با عرض و طول شاهنامه در وصف جنگ با تورانیان آفریده شود و حتّی در آن از پهلوانان حقیقی هم کاری برنیاید و لازم شود که فردوسی پهلوانی افسانه ای با ویژگی هایی رستم بیافریند. چرا که تنها پهلوانی با ویژگی های رستم افسانه ای می توانست به تعبیر سلطان محمود غزنوی از عهدۀ رستم های واقعی اردوی ترکان برآید.