نویسنده کتاب آذربایجان روسیه در مورد تمایلات مشروطه طلبان آذربایجان می‌نویسد: شورشیان تبریز که از پیروزی انقلاب درترکیه جری‌تر شده بودند اعلامیه‌ای جدایی‌خواه و عثمانی‌گرا صادر کردند که هشدار می‌داد اگر توافق رضایت بخشی با حکومت تهران حاصل نشود، "سلطان همانقدر خوب خواهد بود که شاه". (تادیوس سویتوخوفسکی، ص۸۰)

ادوارد بروان، احمد کسروی و یرواند آبراهامیان نیز وجود برخی تمایلات جدایی‌خواه و عثمانی‌گرا در میان مشروطه طلبان آذربایجان را تایید کرده‌اند. یرواند می‌نویسد: حدود بیست هزار نفر از مردم تبریز پیمان بسته بودند که به اعتصاب ادامه دهند و حتی تهدید می‌کردند که «اگر قانون اساسی بلافاصله تصویب نشود، آذربایجان را از ایران جدا خواهند کرد». برخی تلگراف‌های مخابره شده از تبریز به شاه با عنوان تهدیدآمیز «ملت آذربایجان» امضا شده بود. (ایران بین دو انقلاب، نشر نی، ۱۱۶)

بعد از ورود قشون روس به تبریز، ستارخان و باقرخان در کنسولخانه عثمانی بست نشینی کردند. کنسولخانه عثمانی بعد از کسب تکلیف از سفارت عثمانی در تهران و نیز وزارت خارجه باب‌عالی از متحصنین حمایت کرده و در یک نامه رسمی که به حکومت ایران و کنسولخانه روس نوشته، اخطار کرد که اموال منقول و غیرمنقول ستارخان، باقرخان و اشخاص دیگر تحت تامین است، جان این اشخاص نیز در سایه حمایت بیرق عثمانی است. هر ادعا و مطالبه‌ای از این اشخاص باید مستقیما به کنسولخانه عثمانی تسلیم و به واسطه کنسولخانه نیز حل و فصل شود.

محمدامین رسول‌زاده خبرنگار روزنامه ترقی با حضور در کنسولخانه عثمانی مصاحبه‌ای با ستارخان ترتیب داد و در شماره ۱۱۶ آن روزنامه به تاریخ دهم ژوئن ۱۹۰۹ منتشر شد که در آن مصاحبه ستارخان به سئوال چرا در کنسولخانه عثمانی بست نشسته‌اید؟ رسولزاده چنین جواب می‌دهد: "ما ناچار در اینجا متحصن شده و پروتست خود را به تمام دولت‌ها اعلام کرده‌ایم که می‌خواهیم همه خارجیان هرچه زوردتر از ولایت ما بیرون بروند. من دلم می‌خواست که ملت ما با عثمانی نزدیک شود. اکنون از این حال که ما را متحد می‌کند، بی‌اندازه سپاسگذارم. برای تامین گرفتن و بست نشستن هم از این رو اینجا را مناسب یافته‌ایم که عثمانی یک مملکت اسلامی و به ویژه یک کشور مشروطه است".