مینوی همین اباطیل را در کتاب «فردوسی و شعر او» تازه گردانیده و بعد از شرح اوضاع نابسامان ایران در اواخر عهد ساسانی از زبان فردوسی که ترجمان اندیشۀ خود او نیز هست، می نویسد:

« سردار ایران رستم فرخ زاد به دست سردار عرب کشته می شود و یزدگرد می گریزد و پس از سیزده سال سرگردانی عاقبت به سبب خیانت مرزبان مرو کشته می شود و شاهنشاهی ساسانیان به دست مشتی عرب بیابانی منقرض می گردد. نظم و آبادی و کامرانی ایرانیان به بی نظمی و ویرانی و نامرادی مبدّل می گردد. منبر جای تخت را می گیرد و سرزمین فریدون و کیخسرو و زرتشت و اسفندیار و اردشیر و شاپور و پرویز مسکن روباه و کفتار می گردد. همنژادان و فرزندان کاوه و رستم و گودرز و چوبینه محکوم مشتی زاغ ساران اهرمن چهره می شوند که شیر شتر و سوسمار بهترین خوراک آنهاست. از آمیزش خون دهقان و ترک و تازی نژادی پدید می شود که خیانت و رشوه خواری و بزدلی و نامردی و آزاده کشی تنها هنر آنان است. ذوق و ظرافت و زیبائی و بزرگی نژاد رخت برمی بندد و افکار و اصول سامی جای آئین و عادات آریایی را می گیرد. » (فردوسی و شعر او، مجتبی مینوی، تهران، 1354، ص 11)

مینوی در نظر ستایندگانش مظهر دانش, حقیقت جویی و حقیقت گویی است لیکن مطالبی از نوع آنچه در این فراز نقل گردید به جای اثبات دانش, حقیقت جویی و حقیقت گویی بر بلاهت, کم سوادی, نژادپرستی و ناسیونالیسم کور و بی منطق گوینده آن صحه می گذارد. مرد مدعی دانش و حقیقت حتی قادر به تعیین حد بین افسانه و تاریخ نیست و با به هم آمیختن شخصیت های اسطوره ای و تاریخی ملغمه ای غیرهم جوش و غیرهمگن می سازد. او از ایران قبل از اسلام تصویری روشن, بی نقص, منظم و سرشار از زیبایی می سازد و نمی گوید این مدینه فاضله و این کشور مقتدر چگونه در برابر یک مشت عرب بیابانی که بهترین خوراکشان شیر شتر و سوسمار بود لنگ انداخت و با شکست از اعراب زبان و خط و دین و سرزمین و حکومت خود یکباره و یک جا از دست داد.