مینوی در مقالۀ خواجه نظام الملک توسی نیز در جایی که به رقابت درباریان برای رسیدن به قدرت بیشتر و موقعیّت بهتر در درگاه سلجوقی می پردازد؛ به این اظهار نظر ابلهانه دست می یازد و از وجود هزاران غلام ترک در میان خدم و حشم خواجه نظام الملک خبر می دهد. واقعه از این قرار است که در پی گزارشی که از خزاین و ذخایر فراوان و تیول داری خواجه نظام الملک به سلطان ملکشاه سلجوقی می رسد؛ نظام الملک برای تبرئۀ خود مجلسی تشکیل می دهد:

« نظام الملک بعد از شنیدن این خبر ترتیب ضیافتی داد و سلطان را با مقرّبان حضور او دعوت کرد و خوانی بزرگ بنهاد و غلامان خویش را که چند هزار تن از ترکان بودند؛ بر گرد خوان مرتّب کرد و خیل و سلاح ایشان را گرداگرد ایشان قرار داد. چون ضیافت برگزار شد. وزیر زمین بوسید و معروض داشت که: من عمری در خدمت سلطان و پدر و جدّش بسر برده ام و مرا بر این دولت حقّ خدمت ثابت است. همانا به سلطان رسانیده اند که من عشر اموال او را خود تصرّف می کنم. این راستست، ولی آنچه برمی دارم یا بر این غلامان که برای سلطان گرد آورده ام صرف می کنم و یا به مصرف صدقات و خیرات و صلات و اوقاف می رسانم که اجر آن عاید سلطان می شود. » (نقد حال صص ۲۲۱ ـ ۲۲۰)

در اینجا مینوی با قید غلامان ترک آن هم به تعداد هزاران تن در زمرۀ خدم و حشم خواجه نظام الملک به دروغ و تحریف تاریخ روی می آورد. او هیچ منبعی برای ادّعای خود ذکر نمی کند. با فرض نقل این حکایت در یکی از کتب پیشین؛ باز هم با احتیاط با آن برخورد کرد. معقول و منطقی نیست که در اندرونی یک وزیر هر چند باتدبیر و محبوب در نزد پادشاه، هزاران غلام از قوم غالب و حاکم حضور داشته باشد. جایی که وزیری با طول و عرض خواجه نظام الملک برای تقدیم عرض خود باید در حضور پادشاه ترک زمین ببوسد و یحتمل دست و پای سلطان ترک را هم ببوسد؛ داشتن هزاران غلام ترک در خیل این وزیر نامعقول است. ترک در دوران اسلامی هیچ جنگی را به ایرانیان ـ با تعریفی که ناسیونالیست های وطنی از ایران و ایرانی عرضه کرده و آن را معادل فارس و اقوام هم خانوادۀ زبان فارسی فرض می کنند. ـ نباخت و اگر باخت به ترکی دیگر باخت و هم نژادان آقای مینوی حماسه ای نیافریدند تا حاصل آن هزاران اسیر جنگی یا بردۀ ترک باشد. مینوی و امثال او می کوشند با تحریف واقعیّات از وزیران تسلیم پذیر قهرمانانی بی نظیر بسازند، وزیرانی که معلوم نیست هرکدام در عمر خود چند میلیون بار در برابر سلاطین ترک تعظیم کرده و چند صدهزار بار دست و پای آنها را بوسیده اند. قبول مدنیّت از جانب ترکان نیز دروغ دیگری برای تسکین دادن به کینه ها و شرمساری های فروخفته ای است که ایشان را از درون می سوزاند. سوزشی ساختگی که ریشه در اندیشه های نژادپرستانه دارد و لاغیر.