تکرار پیاپی بیت فردوسی در شاهنامه در بارۀ سلطان محمود غزنوی هم در چهارچوب اعتقاد به پدیده اختراعی غلامان ترک قابل ارزیابی می باشد. بیت:

چو اندر تبارش بزرگی نبود

ندانست نام بزرگان شنود

از جملۀ مواردی است که مینوی و همفکران ترک ستیز او زیاد روی آن بیت تمرکز کرده اند. همۀ اینها در حالی است که خود مینوی در جای دیگری از نوشته های خود در بارۀ اصالت این بیت و صحّت انتساب آن به فردوسی تشکیک کرده است. او بنده زاده بودن محمود و ناتوانی او از شنیدن نام بزرگان را در هنگام بیان دلایل عدم پذیرش شاهنامه از جانب او گوشزد می کند (فردوسی و شعر او ص ۴۱) و همین نکته را در هنگام بیان شرح حال فردوسی در اواخر فصل «فردوسی طوسی» آورده،می نویسد:

« در قصّه هائی که در باب فردوسی نقل می کنند؛ آمده است که از جملۀ علل بی اعتنائی سلطان محمود غزنوی به شاهنامۀ فردوسی، یکی این بود که این کتاب مشتمل بر تاریخ بزرگان ایران است و او چون ترک بوده است آن را نپسندیده است و حتّی این بیت را در همین موضوع به فردوسی نسبت می دهند که:

چواندر تبارش بزرگی نبود

نیارست نام بزرگان شنود » (فردوسی و شعر او صص ۴۸ ـ ۴۷)

خود مینوی از این واقعه با عنوان قصّه یاد می کند و بیت مذکور را هم منسوب به فردوسی می داند، تا از این طریق به عدم اعتبار و صحّت انتساب آن به فردوسی گواهی دهد. با این وجود او این بیت را چندین بار در مقام تعریض نسبت به سلطان محمود غزنوی بر قلم جاری می سازد.