چپ کلاسیک با شعار عدالت‌اش دموکراسی را، که نظریه و رویه‌ای است مبتنی بر برابری، فدا کرد. دریغا نخستین ثمره‌ی شومِ برداشتِ خاصی از عدالت، که عاری از مفهوم آزادی بود، فداشدن خود عدالت بود.

اگر سیاست‌های هویتی برپایه‌ی دموکراسی مفصل‌بندی نشوند به استبداد و دیکتاتوری خواهند انجامید. دیکتاتوری مادر همه‌ی رذیلت‌هاست: بسته‌شدن دهان‌ها و انجماد اندیشه‌ها، انسداد مجاری گردش قدرت و ثروت، توزیع نابرابر فرصت‌ها، از بین رفتن همبستگی و مشارکت اجتماعی، دشمن‌تراشی و ناگزیری جنگ.

دموکراسی باید برپایه‌ی معنایی از عدالت که آزادی را نیز شامل می‌شود، استوار گردد. عدالت به معنای برابری فرصت‌ها و حق برابر در برخورداری از گسترده‌ترین آزادی‌های اساسی، حذف امتیازات بی‌وجه، ایجاد تعادلی واقعی میان خواسته‌های متعارض انسان‌ها. البته اگر به هر دلیلی نابرابری ناگزیر باشد باید به نفع فقرا باشد‌. چنانکه جان راولز اشاره می‌کند نابرابری‌های ناگزیر سیاسی و اقتصادی باید به گونه‌ای تنظیم شوند که بیشترین منفعت را به کم‌بهره‌مندترین‌ اشخاص برسانند.

عدالت برترین فضیلت است.