پی نوشت: وقتی یک ترانه گیلکی می شنوم با لذت عمیقی به کشتزارهای چای لاهیجان می روم و از باغهای شلیل مازندران میوه میچینم، من با موسیقی خواننده عرب زبان "فیروزه" در پس کوچه های هزار سال قبل شام چای مینوشم، درونم از موسیقی فرهاد از ترانه های کردی که در بوکان برایم پخش کردند به وجد می آید. آهنگ "آه استامبول"؛ "سزن" مرا به خلسه هزار مسجد می کشاند.

آنوقت چند جوجه فاشیست یال و کوپال دار با نوچه های آذری پندار داخلی شان چگونه می خواهند در جلوی سیل تکنولوژی که اجازه رشد همه زبانها و فرهنگها را به زبان هنر می دهد، با یاوه گویی و خودبرتر پنداری شان مقاومت کنند ؟!

آری من ترکم و بر خلاف تو معتقدم بر هیچ نژادی تفوق ندارم و جلوی تو که میخواهی حق طبیعی مرا بگیری با کار منظم و اعتدال و سخت کوشی می ایستم ... ؛ ...فاشیستها همگی به پایان سلام کنید.