اونی که خودش را خبرنگار می‌داند، پشت تریبون می‌رود و به جای پرسش، به ساختن آتابای به زبان ترکی در سرزمین پارسیان می‌تازد و از این که باید فیلم ساخت کشور پارسیان را با زیرنویس فارسی ببیند، برمی‌آشوبد. مجری برنامه پرسش را با طمانینه می‌خواند.

اما وقتی نوبتِ نویسنده فیلم می‌شود که به عنوان یک ترک پاسخش را بدهد، بارها و بارها بعد از هر کلمه‌ای وسط حرفش می‌پرد تا صدایش را خفه کند. وقتی فاشیسم از رگ گردن به ما نزدیک‌تر است. با سینما کنار هم باشیم، طنز تلخی است.

من فارس‌زبان، فارس یا هر چیز دیگری که بنامید، از این که این خبرنگار بیاید پارسی پارسی کند و به نام زبانی که من از کودکی با آن حرف می‌زنم، گلوی گویش‌وران زبان‌های دیگر را بفشارد که باید به زبان من سخن بگویی یا هیچ نگویی، می‌شرمم. می‌ترسم گردی از بلاهت و بی‌آزرمی او به واسطه اشتراک زبانی بر من بنشیند.