یازدیغیم "ایتن‌کؤلگه‌لر" رمانی‌نین رسمی تقدیماتین‌دان دوز بیر ایل کئچدی. کئچن ایل بو گون بیرچوخ سئویملی یازیچی و شاعیر و هوسکار دوستلاریم‌لا توپلاشیب تبریزین بیر کافه‌‌سینده کیچیک بیر تقدیمات مراسیمی کئچیردیک.

او گون، من اوچون اونودولماز بیرگون‌دور. او گونو اشتراک ائده‌ن بوتون دوست‌لاریما بیر داها صمیم قلب‌دن تشککور ائدیرم.

نویسندگی حرفه نیست، نفرین است!

از زمانی که "توماس مان" این جمله‌ی تامل‌برانگیز را نوشت، بیش از صدسال می‌گذرد. اما آیا امروز هم نویسندگی نفرین است؟ پاسخ چندان دشوار نیست. وقتی درست می اندیشیم، می‌بینیم نه تنها نفرین، بلکه زیستن در کام نهنگ است! و این تنها سرنوشت نویسندگان غربی نیست؛ در کشورهای جهان سوم هم این واقعیت کاملا مصداق می‌یابد. اما آیا دشواری‌های گوناگون، نویسندگان را از ادامه‌ی کار باز می‌دارد؟ به گمان من نه! چنین اتفاقی هرگز نخواهد افتاد.*

*از مقدمه کتاب آشنایی بانویسندگان و شاعران بزرگ آلمانی در قرن بیستم. تالیف تورج رهنما.