( به بهانه‌ی 8 مارس؛ روز جهانی زنان )

این استدلالِ فراگیر که "زنان نیمی از جامعه‌اند و برای همین باید حقوق برابر داشته باشند"، احمقانه است و خطرناک؛

احمقانه است، چون حقوق برابر برای زنان را به کمیتِ آنها گره می‌زند. یعنی فرضا اگر جمعیت زنان یک سوم جامعه بوده باشد، آنها مشمولِ چنین حقوقی نخواهند شد؟ با این حساب تکلیفِ دیگر اقلیت‌ها که احتمالا درصد ناچیزی از جامعه را تشکیل می‌دهند مشخص است؛ به عنوان مثال این استدلال از همان آغاز، دگرباشانِ جنسی و حقوق آنها را تخطئه کرده است. چون درکی غیرمتعارف از انسان و حقوقش دارد. در اینجا حقوق، نه در قبال "خودِ" انسان که در مواجهه با تعدادِ آن معنا می‌یابد و برای همین استدلالی احمقانه است.

و خطرناک است چون تلویحا اکثریت را جمعیتی محقِ و با موضعی بالادست متصور می‌شود. هرچند خروجیِ استدلال بالا -حقوق برابر برای زنان- خروجیِ مثبتی است اما از آنجا که استدلال، حاویِ مقدمه‌ای بی‌ربط است، تلویحا چنین گزاره‌ای را تقویت می‌کند که مبنایِ تحلیل، ملاکِ قضاوت و عاملِ تعیین کننده در قبال مسائلی از این دست "کمیت" است. اکثریت، غالبا شاملِ جمعیتی بیش از نصف است و خوانشی بی‌رحم از استدلال بالا، چنین تصوری را ایجاد خواهد کرد که اکثریت، همواره محق است؛ چه زمانی که خودکامگی را پیشه کند و چه زمانی که علیه آن بشورد!