روزی که یکی از بزرگان اهل قلم آذربایجان از رنج عدم سیاست ورزی فعالان آذربایجان و نبود سیاست کاربردی در پیشبر اهداف بزرگ سخن گفت، بعضی دیگر از بزرگان اهل قلم در نقد و نفی نظریه های او قلم زدند.

با گذشت زمان مسجل می شود که نقدها و نظریه های اولی می تواند بیشتر از منتقدان او از پتانسیل حرکت میدانی برخوردار باشد.
با این مقدمه به سراغ فیلمی اینجا می رویم که روز گذشته در فضای مجازی پخش شد و کمتر کسی بود که پیگیر اخبار و رویداهای آذربایجان بوده و آن را ندیده باشد.

«مرد ارمنی در قره باغ اشغالی، با به تصویر کشیدن صف تریلی های حامل سوخت ایرانی، ایران را به انتقال کرونا ویروس به قره باغ متهم می کند.»

آنچه باعث تاثیر انفجاری این فیلم در آذربایجان شد، نه ابتلاء ارامنه به کرونا و هر مرض طبیعی و دست ساز بشری، بلکه چرایی تامین محصول استراتژیک سوخت برای یک رژیم غیر قانونی و خودخوانده مسیحی که دشمن خونی شیعیان آذربایجان است، بود.

این فیلم به سرعت در شبکه های هویت طلب آذربایجان دست به دست شد تا رسید به دست کسی که باید می رسید.

سفیر ایران در باکو ارسال محموله های سوخت به قره باغ را به کل تکذیب کرد.

تا اینجای کار، اقدامی سترگ انجام شد. اقدامی که صدای اعتراضی را به گوش مسئول مربوطه که یا او از مسئول بالاتر (وزارت امور خارجه) دریافت کرده و یا ماجرا را، او به مسئول خود(وزیر امور خاجه) منتقل خواهد کرد. اما ادامه و نتیجه بخش بودن آن منوط به سیاست ورزی مخالفان ارتباطات ایرانی-ارمنی است که همچون سی سال گذشته در ثمر بخش نبودن آن شک و شبهه ای وجود ندارد.

آنچه در آن فیلم شاهد هستیم نقض تمامیت ارضی یک کشور است و در حالیکه سفیر ایران در موضع تدافعی سعی در یاد آوری عدم به رسمیت نشناختن رژیم خود خوانده آرتساخ! در قره باغ است، به دلیل نبود سیاست کاربردی مورد اشاره، دست بالای! مروجان حس مبارزه جویی به جای مطالبه گری، ما را به نقطه صفر ماجرا بازگرداند و از استفاده بهینه از فرصتی طلایی در تقنیع سیاستمداران کشور درباره تجدید نظر هر چند محدود در نوع ارتباطات ایرانی-ارمنی محروم نمود.

شناخت مسائل پشت پرده اتفاقات اینچنینی که بسیار حساسیت برانگیز است می تواند در پیشبرد سیاست کاربردی مثمر ثمر واقع شود و برای همین است که آنچه با یکی از رانندگان تریلی (همان که کامیون او در زمان انتقال کمک های مردمی به سیل زدگان ترکمن صحرا مورد حمله کوروش پرستان واقع شد) با شما در میان می گذارم :

به گفته این راننده آذربایجانی، "توطئه ای پشت این قضیه خوابیده و آنها می خواهند بطور غیر مستقیم اینطور القا کنند که جمهوری اسلامی ایران به قره باغ اشغالی سوخت اهدا می کند و یا می فروشد اما موضوع را با زرنگ بازی مطرح کرده و خواسته اند مسئله را در سایه کرونا پنهان کنند".

یعنی به زبان ساده تر، در حالیکه مشروعیت این رژیم پس از برگزاری انتخابات نمایشی ریاست جمهوری! بیشتر از هر زمان دیگر زیر سئوال رفته است و سازمان ملل متحد، پارلمان اروپا، سازمان امنیت و همکاری اروپا و کشورهای اروپایی همچون نروژ و بسیاری از کشورها دیگر و حتی ارباب روسیه، آن را غیر قانونی قلمداد نموده اند، نیاز اساسی به ترمیم روح استقلال طلبی! در میکرو جامعه ارمنی قره باغ و تلقین برقرار بودن ارتباطات بین المللی دارد.

طبق گفته این راننده آذربایجانی، دست پشت پرده در داخل ایران است. کسی که تابعیت ایرانی-ارمنستانی دارد و تاجر صادرات گاز مایع به ارمنستان است. کسی که بارنامه بین المللی (جمر) به مقصد ارمنستان تنظیم و پس از خروج از مرز با تطمیع رانندگان بار را به قره باغ منتقل میکند.

این راننده می گوید: "به هنگام خروج از مرز نوردوز رانندگان تعهد نامه ای امضا می کنند که طبق آن حق ورود به مناطق اشغالی آذربایجان را ندارند ولی به گونه ای که در بالا اشاره شد، پس از خروج از مرز بار را منحرف می کنند و آب از آب تکان نمی خورد".
آنچه در سطور بالا خواندیم و در دو روز گذشته شاهد بودیم لزوم کاربرد سیاست و پیشبرد سیاست کاربردی در نیل به اهداف و مطالبات آذربایجان را بیش از پیش آشکار می کند. با سیاست کاربردی است که در این موضوع خاص می توان طبق قوانین جاری جمهوری اسلامی ایران :

۱- راننده تریلی(پلاک یکی از کامیون ها مشخص است) را تا مجازات عدول از قوانین کشور مورد تعقیب قرار داد تا مایه عبرت دیگر رانندگان شود

۲- از موضع آشکار سفیر ایران در جمهوری آذربایجان تقدیر و بر لزوم تداوم سیاست فوق تاکید و انتقال انتقادات گسترده به وزارتخانه را خواستار شد.

۳- برخورد قاطع با شرکت های صادر کننده بارنامه بین المللی و شخص باغومیان به عنوان تبعه ایرانی-ارمنی که تاجر اصلی سوخت در مراودات تجاری دو کشور است، درخواست نمود.

۴-از فرصت بدست آمده، ارامنه قره باغ و لابی آنها در ایران که همانا کوروش پرستان بی دین هستند را به زحمت! انداخت.