تقویم‌ها و سالنامه‌هایی که در هزاران نوع و قطع و در تیراژ میلیونی چاپ و توزیع می‌شوند وسیله‌اند برای بازتولید گفتمان مسلط. سالنامه‌ها این نکته را عادی‌سازی می‌کنند که سالمرگ سید علی اندرزگو مهمتر از سالمرگ بزرگمردی چون عباس میرزاست. حال آنکه یک تارموی شاهزاده‌ی قاجار می‌ارزد به هزاران اندرزگوها که دیرندگی نامشان را مدیون گرایش‌های ایدئولوژیک نظم مستقر هستند. نظمی که در منظومه‌ی نام‌هایش سرتیپ وحید دستجردی و شیخ فضل الله نوری در صدر نشسته‌اند و سید جعفر پیشه‌وری و عمادالدین نسیمی در ذیل هم جایی نیافته‌اند. آذربایجان در تقویم شهریورماه جز شهریار هیچ نامی در میان نام‌ها ندارد.

فرازی از نامه‌ی عباس میرزا به ژوبر فرستاده‌ی ناپلئون:
«نمی‌دانم این قدرتی که شما [مغرب‌زمینیان] را بر ما مسلط کرده چیست و موجب ضعف ما و ترقی شما؟ شما در قشون، جنگیدن و فتح کردن و بکار بردن قوای عقلیه متبحرید و حال آنکه ما در جهل و شغب غوطه‌ور و به ندرت آتیه را در نظر می‌گیریم. مگر جمعیت و حاصل‌خیزی و ثروت مشرق‌زمین از اروپا کمتر است؟ یا آفتاب که قبل از رسیدن به شما به ما می‌تابد تأثیرات مفیدش در سر ما کمتر از شماست؟»

ایواز طاها