بشارت بیداری

سالیان سال بود که به چنین فضاهایی نمی‌رفتم به جز اندک مواقعی که پسرم اصرار می‌کرد و مرا به تماشای بازی تراختور می‌برد که یک بار نیز به بازداشت موقت بنده منتهی شد.

این‌بار خود ترجیح دادم در این جمع حاضر شوم و موقعیت را از نزدیک مشاهده کنم.
ترجیح دادم با لحاظ برخی مسائل کسی مطلع نشود و شناسایی نشوم.
در گوشه‌ای از استادیوم شهدای قدس(قلعه‌حسن‌خان) نشستم . هم بازی و هم حواشی غالبا شیرین و مسرت بخش را مشاهده کردم.
شعارهایی که از سوی تماشاگران سرداده می‌شد عمدتا شعارهای حرکت ملی آذربایجان بود.
شعارهایی به نام آذربایجان ولی به نفع تمامی تورکها.
از تشویق یکایک بازیکنان که فارغ شدند شعارهایی همچون
"آذربایجان وار اولسون ایسته‌مه‌ین کور اولسون"
"‌قاراباغ بیزیم‌دی بیزیم اولاجاق"
تراختورو ائل ایستر شرفلی میللت ایستر"
و شعارهایی از این دست که روح انسان را به هیجان می‌آورد.
در بین شعارها تعدادی از جوانان شعاری رکیک و ناپسندی سردادند که قبلا پرسپولیسی‌ها در مسیر طرفداران تراختور داده بودند
چند نفر از آنها را به سختی دعوت به ترک این شعار کردم که یکی از آنها با ناراحتی گفت: "اگر می‌دیدی در استادیوم آزادی چه رفتاری با ما می‌کنند به ما نمی‌گفتی فحش ندهید"
گفتم "عزیز من راهش این نیست
مردم ما که شعار آزادی حضور بانوان در استادیوم را می‌دهند با این شعارها راضی می‌شویم خانواده خود را به استادیوم بیاوریم؟"
به سختی قانع شد که البته شعار هم زیاد تکرار نشد و کل فضای استادیوم هزاران مرتبه بااخلاق‌تر از استادیوم آزادی به تشویق تیم‌محبوب خویش پرداخت و هیچ توهینی به تیم مقابل هم نشد.
در این بین تشویق بازیکنان تیم رقیب از جمله نریمان جهان که قبلا در تراختور بودند بسیار ستودنی بود.
تنها نقطه سیاه در بین این ورق سفید به کار بردن کلمه‌ای ناپسند بر علیه داور بود که گاهی از سوی برخی از تماشاگران سرداده می‌شد.
همه شاد و خرامان از برد تیمشان راهی خانه‌هایشان شدند و بنده در مقابل استادیوم این مطلب کوتاه را نوشتم تا شاید بتوانم تلخی دو روز غم انگیز و نکبت‌بار به رمز تراختور را فراموش کنم.
یکی حضور تیم ارمنستان اشغالگر در استادیوم باغشمال تبریز در اوائل دهه هشتاد و باخت تیم تراختور از این کشور اشغالگر بود
و دیگری روز نکبت‌باری که مسئولین ورزشی و امنیتی با قطع ارتباط استادیوم سهند و اعلام قهرمانی تیم تراختور از بلندگوی ورزشگاه شده و ملت آذربایجان را تحقیر و تمسخر کردند.
اینها را نوشتم تا یک پیشنهاد بسته‌بندی شده تقدیم کنم.
عزیزان اگر تراختور قهرمان لیگ ایران شد تنها راه جبران این توهین‌ها و تحقیر‌ها این است که قبل از اهدای جام فلزی فدراسیون همگی از استادیوم خارج شوید و برای این جام فلزی خوشحالی نکنید.
با تشکر از دوستانی که سالها سختی راه و سرمای استادیوم‌ها را تحمل کرده و این مسئله را به یک مسئله ملی مدنی تبدیل کرده‌اند
روسفید باشید و سرفراز

عبدالعزیز عظیمی قدیم ۹۷/۸/۱۱