کفاش، نی‌نواز و پادشاه هر یک وظیفه‌ و حوزه‌ی کاری ویژه‌ی خود دارند. خوب‌بودن و یا وظیفه‌شناس بودن هر یک از اینها منوط به انجام‌دادن درستِ وظیفه‌‌ی خاصِ خویش [ergon] است. أرسطو می‌پرسد: در حالی که هر یک از اینان وظیفه‌ی خاصی را بر عهده دارند آیا ممکن است انسان بما هو انسان هیچ‌ کارکردِ مخصوص به خود نداشته باشد؟

أمر سیاسی در جواب این پرسش است که معنا می‌یابد. به گفته‌ی جورجو آگامبن، سیاست [ به معنای أمر سیاسی] همان چیزی است که با ”بی‌کارگی“ جماعات بشری متناظر است. سیاست از آن روی هست که آدمیان بدون کارکرد ویژه و مشخص [ergos] هستند و نمی‌توان با هیچ عمل ویژه‌ای تعریفشان کرد. موجوداتی در حالت بالقوگی محض که هیچ هویتی یا رسالتی ممکن نیست آن را زیر بال بگیرد.

شغل کفاش کفش‌دوزی‌ است، شغل نی‌نواز نوازندگی و شغل پادشاه کشورداری‌ و یا همان سیاست مُدُن؛ اما شغل انسان پرداختن به أمر سیاسی است. از طریق أمر سیاسی است که در جنسی بنام حیوان، نوعی بنام انسان پدیدار می‌شود. أمر سیاسی با عطف به نفس انسانیت معنا می‌یابد. بدون آن انسانیت تحقق نمی‌پذیرد.