معمولا در مناسبتهای مختلف، برای برخی از دوستان و آشنایان، تبریک و تسلیتی میفرستم و به فراخور سطح رابطه و درک متقابلمان از دوستی و آشنایی، جوابهایی را دریافت میکنم و یا اصلا دریافت نمیکنم. بعضی مواقع دیالوگی کوتاه نیز روی میدهد. که برخی برای خواندنشان می ارزد.

یک مورد را خواستم با دوستان شریک شوم.

یکی از دوستان، با تحصیلات عالی، صاحب قلم و نظر، مدیر مسئول نشریه ای وزین، برایم نوشت. مقصود و هدفتان از زندگی چیست؟
پاسخم چنین بود.

اساسا زندگی را ما به اراده خود انتخاب نمیکنیم، ما بعد از سالها زندگی کردن، ناگهان متوجه میشویم که زندگی میکنیم.(هایدگر این را میگوید "پرتاب شدگی انسان در جهان")

برای اتفاقی که اراده ما در انتخاب و بوجود آوردن آن هیچ نقشی ندارد چه هدفی میتوان قائل شد؟ آنهم هدفی "غایی" که قبل از انتخاب، باید تصور شده باشد و معطوف به نتیجه و مقصود است. ما هیچ اراده ای در انتخاب یکی از دو گزینه، بدنیا آمدن و نیامدن، نداریم.‌ پس هدفی را نمیتوان برای آن تصور کرد.‌‌ سوال را شاید بتوان اینگونه طرح کرد که هدف شما از "ادامه دادن" به زندگی چیست؟

تلاش انسان برای پاسخ دادن به همین سوال است که جهان بینی های مختلف را آفریده است.

(وارد بحث جهان بینیها نمیشوم.)

اما واقعا به این سوال چه جوابی داریم؟
...

ما انسانها زندگی میکنیم.‌ با تمام سختی ها و‌ دردها و خوشی هایش.‌ برای بهره مندی از امکانات طبیعت با همدیگر رقابت میکنیم و حتی میجنگیم.‌ اما فقط تا این حد؟

نه.

اگر تا این حد بود معنا داشت.

ما انسانها به خاطر نوع جوابهایی که به سوال بالا میدهیم، اختلاف نظر پیدا میکنیم، با هم بحث و جدل میکنیم. موافق و مخالف هم میشویم. اما در این حد توقف نمیکنیم. ما انسانها به خاطر اختلاف نظرهایمان در چرایی زندگی، اساسا خود زندگی را نابود میکنیم. همدیگر را نفی میکنیم. جنگ میکنیم، خون میریزیم، جنایت میکنیم. خودمان و محیط زندگی مان را نابود میکنیم.‌

و اساسا در تحلیل نهایی نیز نمیدانیم که پاسخمان به سوالی که طرح میشود، درست است یا غلط است.