کمتر دیده شده است که شبکه‌های استانی تلویزیون به تولید سریال‌ها و مستندهای ترکی در موضوعات شهری، اجتماعی و انیمیشن کودک اقدام کرده باشد ولی تا دلت بخواهد برنامه‌های کندیمیز (روستایمان) تولید می‌کند.

جشنواره‌های فرهنگی نیز آذربایجان را چیزی در مایه‌های آلاچیق‌های عشایری و زنانی که مشغول پخت نان و آش دوغ هستند نشان می‌دهد. شکی نیست که آنها نیز قطعه‌هایی اززندگی و گذشته ترکها بودند و قرنها کارآیی خود را در انطباق با جغرافیا و احتیاجات مردم این مُلک به اثبات رسانده‌اند. ولی امروزه بازگشت به آن گذشته نه ممکن است، نه مطلوب ونه مدنظر.

همچنانکه این عناصر قطعاتی از آذربایجان هستند ایچری شهر باکو و محله ساریداغ (ولیعصر) تبریز هم قسمتی از آذربایجان هستند که هرگز آنها را به نمایش نخواهند گذاشت. باید دید هدف جشنواره‌های فرهنگی و شبکه‌های استانی از اختفای فرهنگ و هویت ترکی ساکنان ساریداغ (ولیعصر) تبریز و نمایش مناطق دورافتاده قاراداغ به عنوان فرهنگ و هویت ترکی چیست؟

مشاهدات تاریخی نشان می‌دهد که هدف نژادپرست بیشتر ادامه یک حالت احتضار فرهنگی است تا از بین بردن کامل فرهنگ انسانهای تحت سیطره خود. این فرهنگ که در قدیم زنده و به روی آینده باز و گشاده بوده حالا توسط قوای حاکم به حاشیه و اختناق رانده می‌شود. پویایی و رشد خود را از دست داده و به چیزهایی منجمد تبدیل می‌شود که جایی در جهان مدرن و زندگی انسان امروزی نداشته باشد. برای درک این رویکرد شبکه‌های استانی و جشنواره‌های فرهنگی و بازی‌های بومی-محلی باید به این نکته دقت کرد که چنین فرهنگی که توسط آنها به نمایش در می‌آید فرهنگی مومیایی شده است که علیه خودش به کار خواهد رفت. از آنجا که این فرهنگ آش دوغی نخواهد توانست با پولدارشدن و تحصیلات عالیه ارتباط برقرار نماید کم کم توسط قشری از جامعه که خواهان ترقی و توسعه است کهنه و نامناسب ارزیابی شده و طرد خواهد شد. این بهترین فرصت برای نژادپرست است که صدها جلد کتاب بنویسد و ادعا کند «اینها خودشان از همان اول به هویت، زبان و فرهنگ خود علاقه نداشتند و می‌خواستند در فرهنگ غنی، اصیل و برتر ما مستحیل شوند».

از طرف دیگر مومیایی شدن فرهنگ تفکر فرد-فرد اعضای آن جامعه را نیز مومیایی کرده و اذهان آش دوغی، آنها را از واقعیت‌های عصر حاضر دور خواهد ساخت. این هم فرصت مناسبی برای نژادپرست خواهد تا این اذهان مومیایی شده را به همگان نشان داده و برتری خود را توجیه کرده، به نژادپرستی خود حقانیت و مشروعیت ببخشد.