برنامه‌هایم در دانشگاه‌های زنجان و اورمیه لغو شده است. پیش از آن نیز با برنامه‌ی سخنرانی‌ام در دانشگاه مراغه و برگزاری وورکشاپ اندیشه در دانشگاه آذربایجان مخالفت شده بود. در برنامه‌ی دانشگاه آذربایجان مشکل علاوه بر سخنران که من باشم، برگزاری کارگاه اندیشه به زبان ترکی بود. از نظر مسئولان دانشگاه، صحبت به زبان مادری‌شان عمل خلافی است که می‌توان بخاطر آن هرکسی را از حقوق اجتماعی‌اش محروم کرد.

مقامات خوش می‌دارند که تنها افراد مورد نظر و تکراری آنان در دانشگاه‌ها حضور یابند. این امر تداوم سیاست خاموش‌کردن، و یا دست‌کم بایکوت‌کردنِ، هر صدای دیگری است. همان مقاماتی که به پشتوانه‌ی پول نفت شبانه‌روز در تلاش‌اند تا با فیلرینگ یک پیامرسان محقر به جنگ اراده‌ی 40 میلیون شهروند بروند، دانشگاه‌ها را هم در اختیار یک جمع قلیل داده‌‌اند به بهای محروم کردن انبوهی از عالمان. صورت مسئله ساده است: هم‌اندیشی از نظر اینان یعنی مداحی برای نهاد قدرت. البته این تبعبض در مقایسه با وضعیت انبوه روشنفکرانی که گرفتار محرومیت، تبعید و زندان‌اند تقریبن هیچ است.

به نظرم دانشجویان گرامی در خصوص انتخاب سخنران باید مقاومت نشان دهند و تابع سخنرانان تحمیلی از طرف نهاد قدرت نشوند. این امر البته به همکاری انجمن‌های دانشگاه‌های مختلف بستگی دارد. در غیر این‌صورت گردهمایی‌ها به نمایشی مضحک برای توجیه نابسامانی‌های عظیم موجود تبدیل خواهند شد.