(ورود موذیانه ارگان‌های امنیتی به موضوع و بدنامی فدراسون)

شور و شعفی که در پی نتایج نسبتا خوب تیم تراختور خلق می‌شد بسیار چشمگیر بود

اغلب تماشاگران حاضر در استادیوم‌ها به خصوص در استادیوم آزادی از قشر فرهیخته و دانشگاهی بودند.

با حضور پرشور و توام با شعور این تماشاگران که در هر حال تیم خود را تشویق و به تبع آن از داشته‌های ملی خود حمایت می‌کردند استادیوم‌ها رفته‌ رفته رنگ ملی و هویتی به خود می‌گرفت

این امر نگرانی مسئولان و ارگان‌های امنیتی را موجب می‌گردید که ماموریت آنها مقابله با بیداری ملی آذربایجان بوده و هست.

به موازات نگرانی نهادهای امنیتی و حاکمیتی برخی محافل سیاسی و ورزشی نیز از این موضوع نگران و برآشفته می‌شدند.

مهدی تاج از مسئولین وقت فدراسیون در پاسخ یک خبرنگار نتوانست کینه و خصومت خود را بر علیه طرفداران تراختور کتمان کند و گفت "اینها (طرفداران تراکتورسازی) آبروی گناه را هم بردند!"

این نوع اظهارات باعث می‌شد طرفداران تراختور به یک احساس خطرناک و ناپسندی برسند که خیال کنند تمامی اعضا و عناصر فدراسیون فوتبال ایران خصومت ازلی و لاینحل با آذربایجان و تراختور دارند در حالی که این احساس هم به این حد درست نبود و خود فدراسیون دشمنی و خصومت با تراختور نداشت.

همین احساس باعث شد نقش عوامل امنیتی نادیده گرفته شود و صرفا فدراسیون فوتبال مورد توجه قرار گیرد.

این در حالی بود که عزیززاده از مسئولان وقت فدراسیون بارها از طرفداران فهیم تراختور تقدیر کرد و از اینکه بعد از باخت تیم‌شان هم به تشویق تراختور ادامه می‌دهند تقدیر کرد.

او در مورد سهمیه (ده در صدی) تماشاگران تراختور نیز گفت "وقتی تا کنون و در سایر بازی‌ها این قانون اعمال نشده است منطقی نیست که در مورد به خصوص تراکتورسازی هم اعمال شود).

مسبب اصلی اغلب مشکلات و تبعیض‌هایی که بر سر راه تراختور سبز می‌شد ارگانهای امنیتی بود که به واسطه فدراسیون و نیروی انتظامی اعمال می‌کردند.

ادامه دارد...