لنین شوونیست روس نبود و در داخل حزب کمونیست با شوونیست‌های روسی می‌جنگید. زیرا می‌دانست که روسی کردن اجباری می‌تواند پیامدهای ناگواری داشته و در آینده روند نیروهای گریز از مرکز را سرعت بخشد.

لنین همیشه می‌گفت «ما خواهان آنیم که همه شهروندان مقیم شوروی زبان بزرگ روسی را فراگیرند، ولی نباید حس کنند که به این کار مجبورند». برای همین کارآمدترین و غیرمستقیم‌ترین برنامه روسی سازی غیرروس‌های شوروی در اولین پولیت بورو تدوین شد که از دو روس (لنین و بوبنوف)، چهار یهودی (تروتسکی، زینوویف، کامنف، ساکولنیکوف) و یک گرجی (استالین) تشکیل می‌شد و اتفاقا این آخری شوونیست روس بود و هرگز نتوانست به مانند لنین در جذب غیرروس‌ها موفق شود.

احمدی‌نژاد شوونیست فارس نبود و با احزاب ملی ایران سرناسازگاری داشت. بدلیل آنکه سال‌های متمادی ساکن ماکو، خوی، اورمیه واردبیل بود ترک‌های نسبتا بیشتری به کابینه او راه یافتند. کابینه او علاقه‌ای به تفکرات ایرانشهری، پان‌ایرانیستی و آریابازی از خود نشان نمی‌داد. ولی کارآمدترین برنامه‌های فارسی سازی مانند طرح تحول بنیادین در آموزش و پرورش در دوره او تدوین شد و بدون کوچکترین سروصدایی به مرحله اجرا درآمد. شاید حدادعادل شوونیست هرگز موفق به این کار نمی‌شد. دولت روحانی نیز بدلیل داشتن وزرای شوونیستی مانند عباس آخوندی و سیدمحمد بطحایی نمی‌تواند برنامه‌های مدنظرش را با همان آرامشی که لنین توصیه کرده به اجرا درآورد. کوس روسوایی این کابینه از روزی که لیستش به مجلس داده شد به صدا درآمده است.

با این نگاه، قدرت‌گیری جریان سلطنت طلب در میان اوپوزیسیون، اتفاق مبارکی برای غیرفارس‌های ایران است. آنها نه تنها در جذب ما ناکام خواهند بود بلکه باعث رشد خودآگاهی ملی و تقویت نیروهای گریز از مرکز خواهند شد.