کولت. آذ آذربایجانین سئویم‌لی شاعری رامیز رؤوشنین شعیرینی تقدیم ائدیر:

بو پاییز گئجه‌سی بوش کوچه‌لری
گزیرم کیم‌سه‌سیز بیر اوشاق کیمی.
سنه زنگ وورماغا گیجیشیر الیم؛
سنه... بیر قفیل زنگ... شاپالاق کیمی.

بیر زنگ... چوخ‌دان‌دی کی، یادین‌دان چیخان
او سئوگی دولوسو ایللردن سنه.
بیر واخت ساچلارینا یوز سیغال چکه‌ن،
سنی عزیزله‌یه‌ن اللردن سنه.

سن‌سیز او اللر ده ایندی یئتیم‌دی –
بو پاییز گئجه‌سی، آی ایشیغین‌دا
گزیر جیبلری‌می او اللر ایندی
بیر ایکی قپیک‌لیک آختاریشین‌دا.

تاپدیم، یاواش-یاواش ییغدیم نؤمره‌نی؛
اولی بئش ایدی، آخیری ایکی.
سسین سکسندیردی قفلته‌ن منی:
– آلو، ائشیدیرم... آلو، کیم‌دی، کیم؟!

نه دئییم؟ سنینچون من کیمه‌م آخی؟
کؤهنه سئوگی‌لی‌می؟ کؤهنه تانیش‌می؟
عمرون بیر اؤتری سهوی، گناهی،
بیر شیرین یوخومو، یا آلدانیش‌می؟!

داها او یوخودان آییل‌می‌سان سن،
داها بو زنگیمه نه احتیاج وار؟
گؤر سنین دردین‌دن نه قدر اؤل‌ن،
گؤر سنین سئوگینه نه قدر آج وار.

ائشیتدیم سسینی... منه بسدی، بس...
باغیشلا بو دلی ایستیی‌می ده.
بیر کلمه دئمه‌دن، دینمز-سؤیلمز
آسدیم تئلئفونون دستیینی ده.

... یئنه تک گزیرم بوش کوچه‌لری،
قاپی‌دان قووولموش بیر قوناق کیمی.
یئنه زنگ وورماغا گیجیشیر الیم؛
سنه... بیر قفیل زنگ... شاپالاق کیمی...