این خاطره را بدین جهت می نویسم ، که بدانید ، دستگاه قضای مملکت ، مشکلش با کسانی نیست که در پی واقعیتی هستند ، اتفاقا با کسانی است که برای رسیدگی به واقعه ، مضطرب و نگران هستند ، و باری به هر جهت در پی این هستند که ان واقعه را لاپوشانی نموده و یا وضعیتی پیش اورند که دستگاه قضا از ان بگذرد به اصطلاح از (جلو بر آمدنی ) می کنند .

این حمله کردن برای نرسیدن به مرحله دفاع کردن است .

من رئیس دادگاه بودم ، ان زمان به صورت فله ای به تمام پرونده ها رسیدگی می کردیم ، رانندگی بدون پروانه ، قتل در پشت پلیس راه ، حمله اراذل و اوباش به عروسی ، سد معبر ، تخلف رانندگی ، تصحیح تاریخ تولد .

پرونده را باز کردم ، همان فرمول کلیشه ای ، خداوند بچه ای به ما داد ، که برایش

شناسنامه گرفتیم و اون بچه مرد چند سال بعد بچه دیگری عنایت فرمود و......

و بعد شهادت شهود ، به منشی گفتم

پرونده شناسنامه بیایند ، هنوز جابه جا نشده بودند که پیر مردی داد و بیداد راه

انداخت و با عصبانیت گفت :

چرا مردم را اذیت می کنید ، چرا ما را کشاندید دادگاه ؟ مردم که دروغ نمی گویند !

گفتم : حاج اقا حوصله کن ، بگذار مقدمه را بنویسم وقتی به شما رسیدم

تمام حرفهایت را خواهم نوشت .

وقتی حکایت خواهان و مدعی را شنیدم و ایشان چند نفر را برای شهادت معرفی کرد ، رو به پیرمرد اسمش را پرسیدم

با غیظ و طمانینه جواب داد ، پرسیدم

چند بچه داری ؟

مکثی کرد و گفت : هفت تا فرزند دارم چهار تا پسر و سه نفر دختر ...

گفتم : حاج اقا تاریخ تولد یکی از هفت فرزند خود را بفرمایی ، بلافاصله به این

پرونده رای مید هم !

به فکر فرو رفت و ظاهرا چیزی یادش نیامد و پس از سکوتی طولانی گفت :

پسر بزرگ من در زمستان متولد شده است چون برای قابله رفته بودیم و راه بند امده بود وقتی رسیدیم ، او متولد شده بود ولی تاریخ ان را نمی دانم !

گفتم حاج اقا شما تاریخ تولد فرزندان

خودت را نمی دانی ولی چطور تاریخ تولد بچه مرده و زنده همسایه خود را

میدانی ، تازه اگر هم همسایه اش باشی ؟

گفتم پا شو برو اول تاریخ تولد بچه های

خودت را یاد بگیر تا شهادت تو در باره

تاریخ تولد بچه های مردم ، قابل درک و قابل فهم باشد .

اقایانی که برای عدم رسیدگی به واقعه ای داد و قال راه می اندازند ، داد وقال انها برای رسیدگی به واقعه است !