ارطغرول وقتی یکی از افراد منسوب به بیزانس را که کارهایاغتشاشی انجام میداد، دستگیر و هنگام رساندن به سزای اعمالش با صدای رسا گفت:

_ هرکس چشمه ما تورک ها را خشک کند رودخانه شان را خشک خواهیم کرد.
_اگر شاخه های ما را قطع کنند درختانشان را از جا خواهیم کند.

_اگر آتش ما را خاموش کنند روزشان را تار و روزگارشان را سیاه خواهیم کرد.
ما 40 میلیون تورک های آزربایجان جنوبی و ایران:

_چشمه کسی را قطع نکردیم دریاچه ما را خشک کردند.

_شاخه های کسی را نبریدیم اما درختان و جنگل های بکر ما را در قاراداغ قتل عام کردند.
_آتش کسی را خاموش نکردیم اما پان فارس ها روزگار ما را سیاه کردند.

این سرگذشت تاریخی که غرور از اجدادمان ارطغرول بما ارث رسیده اما در حال حاضر گناه نکرده محکوم به فنا شده ایم، چه قدر زیبا در این دو بند شعر ممد آراز انعکاس یافته است:

بس هانی یوردداش لار آتاسی اؤلکم
بیز گوموش دنیزلر ساحیلی دیک
سؤزوموز واریدی اؤتکم نن اؤتکم
بیز قیزیل تاختی تاج صاحیبی دیک
بیز نییه بوگونه دوشدوک آی دده

مجددا علت این سرنوشت ما آزربایجانیان از دید ممد آراز:

نیشانچی اؤزوموز هدف اؤزوموز
بئله سه بیر چوروک دیره ییک بئله
بیر سوفرا باشیندا ایکی سؤزوموز
بیر اولا بیلمیرسه دای نه اییک بئله
بیز نییه بوگونه دوشدوک آی دده