شاید این عبارت روز زبان مادری یکی از آن شیکترین و مدرنترین دروغهایی باشد که به خورد جهانیان داده اند. زبانهای مادری؟ کدام زبان مادری؟

چه کس یا کسانی باید این را پاس بدارند؟ مردم معمولی؟ مگر مردم چه کاری از دستشان ساخته است؟

درست است که میگویند مردم اگر بخواهند هر کاری انجام میدهند؛ اما وقتی صاحبان زر و زور و جهان سرمایه داری از مردم مشتریانی ساخته است که باید با زبان سرمایه داری آشنا باشند و کالایشان را در اقصی نقاط دنیا بخرند؛ دیگر زبان محلی قدرتی ندارد تا بتواند در مقابل زبان سرمایه ابراز وجود کند. در نگاه نظام جهانی و یکپارچه سرمایه داری مردم حق انتخاب ندارند باید تفاوتها و خرده فرهنگها را فدای نظام جهانی کنند و مشتریانی زبان فهم باشند و کم کم دست از گویشها و لهجه ها و گونه های زبانی بردارند تا بتوانند با دانستن زبان جهانی که زبان کالا و سرمایه است آشنا تر شوند.

اینها متاسفانه حقیقتی است که زبان مادری سراسر دنیا را درگیر خود کرده است و زبانهای مادری در ایران صدها بار بیشتر از سایر نقاط جهان در معرض خاموشی اند و کسی بفکرشان نیست و فقط گاهی با این ادا اطوارهای " روز مادری" به مردم یادآوری میکنند که ما بیاد شما هستیم ولی هرگز هیچ سازمانی آن چنان که باید به زبانهای مادری ایران توجه نکرد و گویا هرگز نخواهد کرد. چرا که مدتهاست فقدان بودجه پژوهشی عامل کم کاریهای این حوزه فرض شده است و حتی انان که روزی با علاقه درگیر این کار بودند چنان درگیر غم نان شده اند که زبان و زمان دیگر برایشان مهم نیست.