کوروش امروزه به بت بزرگ سلطنت طلبان بدل شده و این از آغاز سلسله پهلوی است که در رقابت با سلسله های ترک حاکم بر ایران, می کوشید پایگاه و عقبه ای تاریخی بر حکومت قوم فارس در ایران پیدا کند و لذا دمب خود را به دم کوروش وصل می کرد.

کوروش تا صد سال پیش اصلا اهمیتی در تاریخ ایران نداشته و در واقع در یکصد سال گذشته, مورخان یهودی او را بزرگ کرده اند. حتی فردوسی که همیشه در تاریخ ایران از کاه, کوه ساخته, کمترین تجلیلی از کوروش نمی کند و هیچ شاعر دیگری هم در تاریخ ایران اسم او را بر زبان نیاورده است. حقیقت این است که او هم از شاهان معمولی در تاریخ ایران بوده و کارنامه آی آکنده از صواب و خطا و جنایت و خونریزی داشته است. برخی او را حتی آدم نفوذی یهودیان در نظام هخامنشی دانسته اند و لذا خدمت او به یهودیان هرگز دلیل آزاداندیشی و آزادی ادیان در نزد او نبوده است.

از کتاب استر عهد قدیم این معنا استفاده می شود. واقعیت این است که کوروش هم خون های بسیاری در جهت کشورگشایی ریخته و روشن است اگر کسی به حقوق بشر معتقد باشد, نه کشورگشایی می کند و نه در راه آن خون می ریزد. آخر سر نیز اتفاقا بر سر یکی از همین کشورگشایی ها در جنگ با ملکه سکاها یعنی ملکه تومروس شکست می خورد و کشته می شود. او می خواست ملکه تومروس را تصاحب کند, برای رسیدن به این هدف, فرزند او را دستگیر می کند تا تومروس برای آزادی فرزندش, با خواسته او موافقت کند, اما ملکه تومروس تن به خواسته کوروش نمی دهد و کوروش هم فرزند اسیر تومروس را سر می برد. تومروس نیز چون خبر قتل فرزندش توسط کوروش را می شنود, سوگند می خورد تا انتقام فرزندش را از کوروش نگیرد, از پای ننشیند, در نتیجه شخصا به میدان جنگ می رود و با اسیر کردن کوروش همان معامله ای را با او می کند که پیش از آن او با فرزند تومروس کرده بود! و کوروش این چنین تاوان جنایت خودش را می دهد.

مطلب دیگر اینکه گور منسوب به کوروش در پاسارگارد تعلقی به او ندارد, بلکه در همه اسناد پیش از دوران پهلوی, از آن محل به عنوان گور مادر سلیمان یاد شده است. در واقع عقلایی هم نیست که در زمانه ای که وسایل نقلیه امروزی نبود و انتقالات توسط اسب و شتر و الاغ انجام می شد, کسی هوس کند که جنازه کوروش را از فاصله دو هزار کیلومتری واقع در ترکمنستان کنونی به شیراز منتقل کند که عملاً ماهها طول می کشید و باعث تعفن جنازه می شد. ضمن اینکه جنازه کوروش در اختیار دشمن او بود و نه در اختیار سربازان و سرداران شکست خورده کوروش که بخواهند اقدام به تشیع جنازه او تا شیراز کنند!!! تنها در دوران رضا شاه پهلوی بود که بر پاسارگاد به عنوان مدفن کوروش تأکید شد.