در زمینه اخبار و اطلاعات ، ترقی فنی نتایج سیاسی مهمی دارد. اختراع فن چاپ یکی از عوامل تعیین کننده احیاء علوم و هنرها یعنی دوره رنسانس داشته است که موج ازاد منشی را به دنبال خود به وجود اورد که سرانجام به انقلاب فرانسه نیز منجر شد. پیدایش مطبوعات در سده های گذشته نیز سهم فراوانی در توسعه دموکراسی داشته است. برای نشان دادن اهمیت سیاسی مطبوعات بود که بر ان نام رکن چهارم داده اند.

امروزه مطبوعات شنیداری (رادیو) و دیداری (تلویزیون و ماهواره) و نیز شبکه های اجتماعی در سالهای اخیر با اضافه شدن به مطبوعات نوشتاری موجب انقلابی در عرصه تبادل اخبار و اطلاعات شده اند، که این جهش در ارتباطات سبب شده است که عصر کنونی، عصر ارتباطات نامیده شود. این طرق نشر اخبار و افکار را که حاصل شیوه های فنی جدید است میتوان به نام وسائل خبری توده گیر نامید. این ابزارهای خبری سلاح سیاسی بسیار نیرومندی را تشکیل می دهند.

در حکومتهای استبدادی معمولا وسائل خبری توده گیر در انحصار دولت است. این وسائل تبلیغات دولت را پخش می کنند، تبلیغاتی که همراه با پلیس ، پایه های اساسی قدرت اند. هدف این تبلیغات گرفتن بیعت یکپارچه از شهروندان برای دوام حکومت است. هدف این تبلیغات ایجاد مبارزه میان جریانهای سیاسی و یا میان طبقات و دسته های اجتماعی تشکیل دهنده ملت نیست. بلکه در ظاهر از ایجاد وحدت میان توده ملت دم می زنند اما در باطن بر خلاف ان حرکت می کنند. و ادعا دارد که تبلیغات، سلاحی برای پیکار سیاسی نیست یا دست کم ادعای دولت این است. اما در واقع دولتها از تبلیغات برای در هم کوبیدن نفوذ دیگر طبقات قدرت و جریانهای سیاسی سود می جویند.

اما بر عکس در حکومتهای دموکراتیک وسائل خبری در انحصار دولتها در نیامده اند. و حداقل قسمتی از انها به شکل موسسات سرمایه داری خصوصی سازمان یافته اند. یعنی هزینه های خود را از راه درامدهای خویش تامین می کنند. تعدد احزاب سیاسی اگر همراه با تعدد وسائل خبری نباشد امری تخیلی و صوری است. با این وصف تعداد کشورهای دموکراتیکی که در انها دولتها بر هیچ وسیله خبری نظارت نکند کم است.

مزیت اساسی در شبکه ها، مدیاها، مطبوعات و سایر ارگانهای خبری بایستی در تضمین تنوع عقاید و نظریات باشد.

حال سوالهای اساسی ایجاد شده در ذهن این است تا چه اندازه رسانه های متعلق و منتسب به حرکت ملی به تنوع عقاید و کثرت افکار احترام گذاشته اند؟ تا چه اندازه از ویژگیهای وسائل خبری حکومت های استبدادی که در بالای نوشته قید شده است به دور بوده اند؟ و تا چه اندازه شیوه های دموکراتیک را در کار رسانه ای پیش گرفته اند؟ تا چه اندازه ماهیت مستقل، خصوصی، و یا ملی بودنشان را حفظ کرده اند؟ تا چه اندازه توانسته اند به عنوان رسانه بی طرف باشند و در اعمال بایکوتها و طرفداریها جناحی و گروهی عمل نکنند؟ شبکه های خبری متعلق به حرکت ملی ایا توانسته اند در راستای منافع ملی ملت تورک که ادعای خدمت گذاری بدانها را دارند، قدم برداشته و در این راه از تمامی پتانسیل های خود به نحو احسن استفاده کنند؟

جواب نویسنده این سطور خیر است. چرا که با مشاهده برخی رفتارهای تنها تلویزیون ماهواره ای منتسب به حرکت ملی و برخی اشخاص و کانالهای تلگرامی که بجای عمل به رسالت خبری و شبکه ایشان با رعایت اصل زرین اخلاقمداری و بی طرف بودن ، چند مدتیست که صحنه حرکت ملی را به میدان و جولانگاهی برای حذف رقیبان سیاسی و تسویه حسابهای شخصی ، جنگ بر سر لیدری، لیدر تراشی و اعمال هژمونی های طیفی و گروهیشان کرده اند. و با رفتارهای غیر اخلاقی و اشاعه فضای مسموم لمپنیسمی موجب دلسردی فعالان و نخبگان حرکت ملی شده و همچنین میدان را برای فعالیت سالم و دور از حواشی برای قلم به دستان حرکت تنگ کرده و لطمه بزرگی به وجهه و اعتبار سیاسی اخلاقی حرکت ملی، در بین اقشار جامعه اذربایجان وارد ساخته اند.