ادیب طوسی در مقالۀ خود بخشی با عنوان «نمونۀ زبان آذری» می آورد و در این بخش به زعم خود به تحلیل این نمونه ها می پردازد. مطابق معمول همۀ آذری بازان، ادیب طوسی به تکرار اسامی برخی روستاها و جزیره های زبانی در آذربایجان می پردازد، لیکن این بخش از نوشته های او از بلاهات و مطایبات خالی نیست. او در معرّفی آثار بافی مانده از زبان آذری می نویسد:

« قطع نظر از حوالی شیروان و گنجه که فارسی زبانند، در آذربایجان فعلی تا آنجا که نگارنده مطّلع است، چندین ده از هرزندات و مرند، زبان مخصوص دارند که میان خود به آن تکلّم می کنند و فارسی محرّف است، نواحی آذرشهر و محال حسنو در ارسباران نیز دارای همین وضعیّت است. » (زبان فارسی در آذربایجان، ج 1، ص 201)

توجّه کنید. نویسنده در بخشی که قرار است به معرّفی مکان های آذری زبان باقی مانده در آذربایجان بپردازد، از رواج فارسی در برخی نقاط آذربایجان سخن می گوید. از این تحفه تر آن است که می گوید:«حوالی شیروان و گنجه فارسی زبانند» یعنی در حوالی سال 1938 میلادی که او اباطیل خود را می نوشت؛ مردم حوالی شیروان و گنجه به فارسی تکلّم می¬کرده¬اند! و این یعنی فتح قله های خزعبل بافی و ترّهات گویی. گیرم که حوالی شیروان و گنجه به فارسی تکلّم می¬کردند؛ شما که قصد دارید روستاهای آذری زبان را به عنوان نشانه¬هایی از تداول زبان آذری در گذشته در آذربایجان معرّفی کنید با فارسی و رواج آن در شیروان و گنجه چه کار دارید؟ «فارسی محرّف» به کار رفته در این بخش هم از کشفیّات جناب طوسی که به قاموس آذری بازان ایرانی افزوده شده است.