بیست‌ویک سالی است که دکترلطف‌الهی‌ یقین را می‌شناسم. آن روزها سی‌ونُه ساله بود. تازه از دانشگاه (هئریوت watt) انگلستان فارغ‌التحصیل شده و به عضویت عئیت علمی دانشگاه اورمیه درآمده بود. استقلال نظری داشت و اندک شرافتی. با برخی از تشکل‌های ارتجاعی دانشگاه مانند جنبش اعتدال اسلامی (به ریاست علیرضا صلواتی) مخالفت می‌کرد. خیلی زود معاون آموزشی دانشگاه شد.

حالا با گذر سالهای مدید، دیگر از آن خصلت‌های خوب چیزی در او نمانده است؛ چون رئیس دانشگاه مراغه است و کلی سمت دیگر نیز دارد. میزش را هم دوست دارد (این جمله از خود اوست).

روزجهانی زبان مادری، بیش از ۹۰۰ نفر از دانشجویان دانشگاه مراغه خواستار ارائه کدرشته زبان و ادبیات ترکی آذربایجانی در این دانشگاه شدند. دکتر لطف‌الهی‌یقین گفته بود که پاسخ درخواستتان را روز دوشنبه خواهم داد. دوشنبه سررسید. رئیس از حراست دانشگاه خواست تا امضاکنندگان درخواست را به حراست احضار کرده و با تهدید وادار کنند تا برخی از آنها امضا خود را تکذیب کنند. سپس به استناد این تکذیب‌ها فعالان و تهیه‌کنندگان این درخواست را با اتهام «سوءاستفاده از اسامی و امضا دانشجویان» راهی کمیته انضباطی نمایند و پاسخ درخواستشان را با حکم چند ترم تعلیق آموزشی به آنها بدهند.