ایران در ادامه سیاست های ضد تورک و آذربایجانی خود در سالروز نسل کشی خوجالی برای پاشینیان نخست وزیر ارمنستان فرش قرمز در تهران پهن کرد و حسن روحانی رئیس جمهور ایران با برگزاری مراسم رسمی وی را در پاستور به آغوش گرفت.

دیروز هم آیت الله خامنه ای رهبر ایران بشار اسد قاتل هزاران تورکمن در بایربوجاق و تورکمن داغی سوریه را هم در آغوش فشرد.
براستی کشوری که بیش از 40 درصد ساکنان آن را تورک ها تشکیل می دهند چرا دست به اتخاذ و ادامه چنین سیاست ها و رفتارهای ماجراجویانه می زند.

چند ماه قبل هم در خبرها خواندیم: "دومین خط انتقال گاز به ارمنستان به طول 197 کیلومتر در تبریز افتتاح شد."
پارسال وزیر تجارت ارمنستان در دیدار با سفیر ایران در ایروان بصورت نت و مشخص اعلام کرد که ادامه حیات اقتصادی ارمنستان بدون کمک های ایران غیرممکن است.

همچنین دیگر مقامات رسمی ارمنستان از راهسازی و بیمارستان سازی ایران در این کشور خبر داده اند.

تا کی تبریز (گرگ خاکستری) نظاره گر دیدارهای صمیمانه ایروان و تهران(شغال خونخوار و روباه مکار) خواهد نشست و سیاست های مغرضانه ایران در رابطه با اشغالگران خاک آذربایجان در قاراباغ تا کی ادامه خواهد یافت؟
زمانی باکو در اشعار شاعران خطاب به تبریز می گفت:
"منه قارداش دئییه ن دیلینه قوربان"
پس تهران چه بلایی بر سر تبریز آورده است که فقط تماشاگر این سناریو ضد تورک و آذربایجانی فاشیست های فارس و ارمنی می باشد.

ارمنستان 27 سال قبل در جریان تجاوز نظامی به خاک آزربایجان و قره باغ شنیع ترین قتل عام های انسانی در قرن بیستم را مرتکب شد و در نتیجه این قتل عام ها بیش از یک میلیون آزربایجانی از سرزمین تاریخی خود آواره شدند.
بعد از این جنایت ارامنه اکثر کشورهای اسلامی ارمنستان را محکوم کردند و حتی کشوری همچون پاکستان هنوز به خاطر مسئله قره باغ ارمنستان را به رسمیت نشناخته است.
شورای امنیت سازمان ملل طی 4 قطعنامه ارمنستان را اشغالگر اعلام کرده و خواستار خروج بی قید شرط نظامیان ارمنستان از قره باغ شده است.

سازمان کشورهای اسلامی در نشست های سالانه خود بر لزوم آزادی قره باغ و بازگشت بیش از یک میلیون آزربایجانی به خانه و کاشانه خود تاکید می کنند.
اتحادیه اروپا ارمنستان را متجاوز اعلام کرده است.
ترکیه مرز خود را به روی این کشور بسته و هرگونه برقراری روابط اقتصادی و سیاسی با ارمنستان را منوط به آزادی قره باغ از اشغال این کشور عنوان کرده است.
دستکم 15 کشور جهان حادثه نسل کشی خوجالی قره باغ را برسمیت شناخته است.

در چنین شرایطی انجام این سفر در سالروز حادثه هولناک نسل کشی خوجالی به ایران که ادعای "ام القرای مسلمین" را دارد ما را مجبور و دعوت به قیام و انقلاب نمی کند چرا که تبریز برادر باکو نیست،بلکه خود باکو است این حقیقت در اشعار خلیل رضا،ممدآراز،بختیار واهابزاده، استاد شهریار و...هویداست.

مطمئنا

"تبریز بونا دؤزرسه اوندا او تبریز دئییل"