دعوت از سران کشورها و رفت و آمد میان آنها و عقد مقاوله نامه های اقتصادی و سیاسی در دنیای سیاست امریست عادی و مرسوم و هیچ دولتی را تحت هیچ شرایطی نمیشود صرف داشتن روابط سیاسی و دیپلماتیک با دیگر دولتها مورد مواخذه قرار داد.منافع کشورها گاها ایجاب می کند با دشمن چندین ساله ی خویش سریک میز بنشینند وفصل خصومت نمایند.

شرایط سیاسی دنیا ایجاب می کند که امروزه کشورها برای بقای خویش به فکر یارگیری و گسترش حوزه ی نفوذ سیاسی خویش باشند و دوستانی در این عصر پیچیده برای خویش بیابند.

صاحبان اندیشه و تئوریسین کشورها اصولا سعی دارند برای ایجاد ارتباط دوستانه با دیگر کشورها از روابط و اندیشه هایی بهره بگیرند که این اندیشه‌ها و ارتباطات سیاسی در صورت امکان با منافع دیگر کشورها در تضاد وتناقض نباشد و اسباب نگرانی آنها را فراهم نیاورند چرا که چنانچه همسایگان و دیگر کشورها احساس امنیت نکنند و این روابط و افکار و اندیشه ها را برای خویش خطری اساسی بدانند طبیعیست که یقینا به رفتاری متقابل دست خواهند زد. و آنها نیز منافع و امنیت طرف مقابل را به خطر خواهد انداخت.
نیکول پاشینیان نخست وزیر ارمنستان چند روز پیش به دعوت سران دولت ایران وارد کشور شد،که متاسفانه به عمد یا غیر عمد زمان مناسبی برای این امر انتخاب نشده بود.

با توجه به مطالب فوق الذکر ماهیت امر دعوت پاشینیان کار غلطی نبوده است آنچه مایه ی تاسف بود رفتارهای خارج از عرف دیپلماتیک این شخص و ارامنه ی ساکن وحاضر در سالن آرارات تهران بود.
ایران یک کشور ترک تبار و شیعه مذهب هست و طبیعیست که نسبت به کشورهای هم کیش و هم مسلک و همزبان خویش سمپاتی داشته باشد.

بخصوص این کشورجمهوری آذربایجان باشد که از عمر جدایی آن از این سرزمین زمانی نگذشته است.و اکثر اقربای ساکنین آزربایجان ایران در جمهوری آذربایجان هستند و بعد از فروپاشی شوروی رفت و آمد های رسمی و خانواده گی نیز برقرار کرده اند.
حال در این میان یک کشوری چون ارمنستان که با کشورهای ترک منطقه مشکل ریشه ای و اساسی دارد و در حالت متخاصم به سر میبرد به دعوت دولت تدبیر و امید به ایران می آید و چنانچه پیشتر گفتیم ایرانی که یک سرزمین ترک نشین شیعه مذهب محسوب میشود چگونه توسط مسولین وزارت امور خارجه و وزارت کشور و وزارت اطلاعات اجازه ی چنین رفتارهای سیاسی داده میشود؟
کشوری که غاصبانه سرزمین قره باغ را اشغال میکندو حسب فرمایش مقام معظم رهبری«قره‌باغ خاک اسلام است» نخست وزیر کشور غاصب در سالگرد فاجعه ی خوجالی و در سالروز شهادت زنان و کودکان بیگناه به ایران دعوت میشود؟
اگر عملکرد وزارت امور خارجه را کاری غیر عمد بدانیم، بالا بردن پلاکارد «قره باغ خاک ارمنستان هست» چگونه میشود توجیه کرد؟یا چرخاندان در بازار اصفهان چگونه انجام میگیرد؟

کدامین منافع ملی کشورمان ایجاب می کند که اینگونه نیکول پاشینیان در کشور جولان میدهد و به ریش چهل میلیون ترک ایرانی میخندد؟
و روابط کشورهای همسایه ی ترک رابا ایران به چالش میکشد؟

کدامین موضوع ومصلحت ملی کشور ایجاب میکند که خوشحالی نیکول پاشینیان و دویست سیصد هزار ارامنه ای که تعداد شهدای ترک کشور از تعداد آنها بیشتر است را به قیمت ناراحتی و آزرده خاطر کردن چهل میلیون ترک ایران فراهم گردد؟

نیک میدانیم که در دوران تحریم های سابق ظالمانه ی غرب علیه کشورمان این کشورآزربایجان وترکیه بود که برادرانه کنار ایران ماندند وتحریم های غربی را به رسمیت نشناختند وهزینه ی دوستی و برادری را با تنش میان دولت خویش و دنیای غرب را پرداختند.

همسایه ای که بیش از نود درصد جمعیت کشورش شیعه مذهب هستند و جزو همزبانان ترک ایران تلقی میشود کدامین نفع ملی سبب گردید که دلخوری کشور جمهوری آزربایجانی که منافع و مشترکات اجتماعی واقتصادی و سیاسی زیادی با آن داریم را فراهم آوریم؟

کشور ارمنستان تا چه میزان در معادلات منطقه و جهانی تاثیر گذار هستند که ما اینگونه مورد حمایت مطلق به قیمت ناراحتی دیگر همسایگان قرار میدهیم؟

آیا سران «بی تدبیر» دولت وامید میزان مبادلات تجاری و اقتصادی دو کشور ارمنستان وایران را برآورد کرده اند و آیا این میزان تبادلات اقتصادی ومالی را با میزان مبادلات تجاری و صنعتی کشورهای ترک نشین منطقه سنجیده اند؟

آیا اشخاصی که چنین بی مبالاتی در امر سیاست خارجی به خرج میدهند مسئولیت عواقب بحرانهای احتمالی منطقه و رفتار متقابل کشورهای ترک نشین را بعهده میگیرند؟

کشور ایرانی که با کشورهای جنوبی سر چند تا جزیره اختلاف نظر دارد و نسبت به خلیج عربی نامیده شدن خلیج فارس تا سرحد سکته ناراحت میشوند بهتر نیست تمامیت ارضی دیگر همسایگان را به رسمیت بشناسند؟