قسمت دوم

یکی دیگر از فنون پنهانکاری این است که به توده های مردم چنین وانمود شود که منافع انان در خطر است ، در حالی که خطر ، فقط منافع شخصی گروهی اقلیتی را تهدید میکند که قدرت را قبضه کرده اند. بسیار اتفاق می افتد که این شیوه پنهانکاری شکل مترسک به خود می گیرد. دشمنی اختراع می شود یا در اهمیت یک دشمن غلو می شود وبه اسم جلوگیری از خطر این دشمن تدابیری که در واقع به نفع طبقه در راس قدرت و یا قوم مسلط است اتخاذ شده توجیه می گردد.

با فریاد《گرگ امد گرگ امد》توجه مسافر منحرف می شود و می توان هنگامی که وی فقط در اندیشه حفظ جانش است هستی اش بار و بنه اش را به غارت برد. و این امر اجازه می دهد که برای انحراف توجه از سایر پدیده ها( استثمار اقتصادی کوشش برای استقرار دیکتاتوری و نظایر ان) از این خطرات یاد شود و گفتگو از دشمن فرضی خارجی ، برای تضعیف مخالفان و اجبار انان برای پیوستن به قدرت از استراتژیهایی است که از قرنها پیش همه حکومتها به کار بسته اند. این استراتژی در حد نهایی خود ، به این می انجامد که کشور ، خود را در دامن جنگ اندازد تا خویشتن را از مبارزه های داخلی بسیار خشونتبار رهایی بخشد. تعارض میان الجزایر و مراکش در اکتبر ۱۹۶۳ نمونه این مساله است.