برای ردّ نظر نصیری در باب «نماد خونریزی و یغماگری بودن ترک» در فرهنگ و ادبیّات فارسی یا فقدان فلسفه به صورت عام و فلسفۀ سیاست به صورت خاص و نداشتن نظریه ای در باب حکومت به صورت اخص در میان ترکان، لازم نیست جای دوری برویم. غوری در اشعار شاعران نامدار فارسی تصویری مغایر با نظر نصیری در اختیار ما می گذارد. ترک در صورت نداشتن فلسفه به صورت عام و فلسفۀ سیاست به صورت خاص و نداشتن نظریه در باب حکومت به صورت اخص، چگونه در طول هزاره ها بر دارندگان فلسفه، فلسفۀ سیاست و دارندگان نظریّات صائب در باب حکومت فرمان رانده و بزرگی چون نظامی با آن خلوص و اعتقاد شیوۀ فرمانروایی ایشان را ستوده و در داستان پیرزن و سنجر که مشهور خاص و عام است؛ سنجر را به خاطر عدول کردن از عدالت، خارج از دایرۀ شمول ترکان دانسته و گفته است:

چونکه تو بیداگری پروری

ترک نه ای هندوی غارتگری

سنائی غزنوی ترکستان را سرزمین صاحب همّتان می داند و می گوید:
ز یثرب علم دین خیزد عجب این است در حکمت

که صاحب همّتان آیند از بنیاد ترکستـان

ناصرخسرو از دست ترکی به ترکی دیگر التجا کرده و گفته است :
به ملک ترک چرا غرّه اید؟ یاد کنید

جلال و عزّت محمود زاولستان را

در بارۀ خود سلطان محمود غزنوی نیز عقیده دارد، دیگر کسی همچون او نخواهدآمد:
کسی چنو به جهان دیگری نداد نشان

همی به سندان اندر نشاند پیکان را

ملک الشّعرای بهار که خود در زمرۀ پان فارسیست ها قرار داشته و میانه ای با ترک و ترکی ندارد، بلکه جانبدار آذری بازی و نابودی زبان ترکی در ایران است؛ نیز با استعاره کردن واژۀ «غُز» در معنی اشغال گران ایران، حسرت شکوه و صلابت سنجر و طغرل را می خورد و می گوید:

ایران خراب شد ز غزان سنجرت کجاست

تهران ز کفر محو شد ار طغرلت کجاست

هم او در شعری دیگر نادر شاه ترک را آرزو می کند تا قدرت و شکوه را به ایران بازگرداند:

کجایی تو ای شاه نادر برخیز

ادب کن دگر باره هندوستان را