جدا از آنچه در بخش قبلی گفته شد، فرهنگ های ترکی بسیاری در دهه های اخیر در ایران به چاپ رسیده که برخی از این کتاب ها مانند «دیوان لغات التّرک» محمود کاشغری عمری هزار ساله دارند و نشان می دهند کلمات بسیاری که به نام فارسی به ترکی فروخته شده، اصلیّت ترکی داشته اند.

مقدّمه الادب جارالله زمخشری، صحاح العجم هندوشاه نخجوانی و فرهنگ ترکی «سنگلاخ» میرزامهدی خان استرآبادی منشی نادرشاه نیز در دسترس قرار دارند و می توانند بخشی از غنای لغوی زبان ترکی را در معرض دید نگاه های منصف قرار دهند. از فرهنگ های تألیف شده در دوران معاصر مثالی نیاوردم تا حضرت نصیری نگویند که این لغت نامه ها کمونیستی یا پان ترکیستی هستند.

یک شاهد بسیار خوب در این باره کتاب «عناصر ترکی و مغولی در زبان فارسی» نوشتۀ گرهارد دورفر آلمانی است که در سال 1967 میلادی به چاپ رسیده است. مجموع صفحات مجلّدات این کتاب بر بیش از دو هزار صفحه بالغ می گردد.

متأسّفانه این کتاب به فارسی ترجمه نشده و در ایران ناشناس مانده است. بخش هایی از متن آلمانی این کتاب به صورت کپی در اختیار نگارنده قرار دارد. همین بخش ها نیز خود دلیل روشنی از ثبت واژه های ترکی بسیاری به نام ز بان فارسی است. گذشته از این اگر بخواهیم تعداد واژه های موجود در کتاب مذکور را از روی تعداد مدخل-های موجود در صفحات در دسترس قیاس کنیم، به رقمی در حدود ده هزار واژه دست خواهیم یافت. به عبارت ساده تر حدود ده هزار واژۀ دخیل ترکی و مغولی در زبان فارسی وجود دارد که با دلیل بایکوت بودن زبان ترکی در ایران همگان از وجود این مقدار تأثیرپذیری فارسی از ترکی بی خبر مانده اند و بزرگوارانی چون آقای نصیری کلمات ترکی بسیاری را از نو و به نام فارسی به ترکی آذربایجانی فروخته اند.