هر جریان سیاسی و اجتماعی با در نظر گرفتن استراتژی و اهداف و آرمانهایی از پیش تعیین شده، تاکتیک های خود را مشخص میکند و قدم در مسیر ترقی وتوسعه میگذارد.

حرکت ملی آزربایجان و حرکت تحول خواهانه ی ترکهای ایران با وجود موانع بسیاری که از سوی پان فارس های درون حاکمیت و خارج از حاکمیت در چند دهه ی گذشته توانسته است بر بحرانها فائق آید وموجودیت خود را در میان جریانات سیاسی کشور تثبیت نماید، هر چند این روند با سختیهایی همراه بوده است اما به جرات می توان گفت که این جریان امروزه جزو جریانات سیاسی موثر وتاثیر گذار در کشور هست.

چرا که براحتی میتواند نظرات و انتقادات و پیشنهادات خود را از زبان نمایندگان مجلس وامامان جمعه ی کشور ومدیران ارشد دولتی مطرح نماید نقطه نظراتی که روزی فعالان مدنی بخاطر طرح آنها گاها مجبور به تحمل حبس های سنگینی بودند امروزه از تریبون مجلس شورای اسلامی گفته می شود.

مخالفان و منتقدان حرکت تحول خواهانه ی ترکها امروزه در کشور خواسته یا ناخواسته با یک واقعیت غیر قابل انکار مواجه هستند و آن چیزی نیست جز پذیرش یک جریان سیاسی و اجتماعی مستقل درکنار جریانات سیاسی «چپ و راست» کشور است.

«حرکت تحول خواهانه ی ترکها» برای پیشبرد اهداف و آرمانهای خود نیازمند تدوین برنامه های کاربردی و راهبردی هست، که بتواند به کمک آن خواسته ها و مطالبات بدنه ی اجتماعی خویش را پاسخ دهد و آرمانهای خویش را عملی سازد.

و این امر نیز مستلزم دستیابی به «اقتدار سیاسی » و نفوذ در «بدنه ی حاکمیت» میباشد.

حرکت امروزه از لاک دفاعی ومشی«واکنشی» خارج گردیده است و به عنوان یک «کنشگر و بازیگر» در میدان سیاست کشور عمل می کند.

امروزه به لطف روشنگریهای فعالان مدنی ترک و آزربایجان تقریبا تمامی بافته ها و کاشته ها و تئوری های جریان پان فارس در مناطق ترک تبار نتیجه نمیدهد و عملا به دربسته خورده است.

حال در گام دوم ضرورت دارد_ از آنجاییکه در طول چند دهه ی اخیر بخصوص از دوران حکومت پهلوی ها سیاست تخلیه ی آزربایجان و مناطق ترک نشین از سکنه و جمعیت و انتقال آنها به مناطق مرکزی کشور و اعمال سیاست های آسمیلاسیون در حق آنها انجام یافته است _ حرکت ملی آزربایجان و حرکت تحول خواهانه ی ترکها با برنامه ریزی دقیق و هدفمند، لازم است که آگاهی سیاسی و اجتماعی و فرهنگی، ترکهای بومی مرکز نشین و آزربایجانی های مهاجر در مرکز را بالا ببرند و این مناطق نقطه ی هدف بعدی فعالان قرار گیرد.

چرا که تقریباً از چهل میلیون ترک ایران
نهایت 15 میلیون آن ساکن آزربایجان هستند والباقی ساکن مرکز و دیگر مناطق کشور هستند و بی توجهی به این جمعیت «ترکهای مهاجر و بومی مرکز نشین»ما را در آینده با دوخطر عمده مواجه خواهد ساخت.

ابتدا اینکه این جمعیت در مرکز ثقل سیاست های آسیمیلاسیون قراردارند و چندی طول نخواهد کشید که با ریشه و اصالت و زبان خویش بیگانه گشته و عملا به یک عنصر فارس زبان تبدیل خواهند شد.

ثانیا این جمعیت از آنجاییکه با آزربایجان و«سرزمین مادریشان» در ارتباط هستند در عین حال که میتوانند از آزربایجان تاثیر مثبت جهت هویتیابی خویش بگیرند بالعکس میتوانند تاثیر منفی نیز بر این منطقه بگذارند. و بعید نیست در آینده انرژی ما صرف هم تباران و همزبانانی گردد که امروز پارس زبان گشته اند و ما نه درمقابل جریان «پان فارس» که با قربانیان سیاست های نژاد گرایانه ی جماعت «پان فارس»قرار خواهیم گرفت.

مناطق مرکزی و دیگر استانها در حال تاثیر پذیری از حرکت ملی آزربایجان هستند قشقایی ها وافشارها و خلج هاو دیگر ترکهای کشور عملا بدنبال احیا و دستیابی هویت خویش هستند وامروز نباید آنها را در این میدان تنها بگذاریم.

همفکری و انتقال تجارب سیاسی وفرهنگی_زبانی به فعالان مدنی این مناطق یک ضرورت است.

میدان مبارزه و تحولات اجتماعی باید از تبریز واردبیل و ارومیه به میان ترکهای شیراز، اصفهان و خراسان و تهران و قم و کرج و...کشیده شود.

اگرجریان فاشیستی«پان فارس»نفوذی در بدنه ی حاکمیت به مرگ گرفته نشوند به تب راضی نخواهد شد...
انتخابات مجلس نزدیک است با«اجماع بزرگان»و ارائه ی لیست واحد در سراسر کشور یک ضرورت ملی هست.

جذب حداکثری باید در آینده مد نظر قرار گیرد. نیروهایی که در درون نظام سابقه خدمت دارند و یا درحال حاضر در بدنه ی نظام هستند کم کم تحت تاثیر حرکت قرار گرفته ویقینا به این سمت خواهند آمد نباید آنها را طرد کنیم.

حرکت برای پیشبرد این برنامه ها و اهداف و آرمانها با هیچ مانع قانونی مواجه نیست این حق قانونی و طبیعی هر شهروند ترک هست که از هویت و فرهنگ خویش برخوردار گردد.